Чем известен сергей владимирович образцов,каков его вклад в развитие россии,москвы?

Изменения в крестьянской реформе при александре iii: были отменены подушная подать и общинное землепользование, введен обязательный выкуп земель, но выкупные платежи были снижены. в 1882 г. учрежден крестьянский банк, призванный выдавать ссуды крестьянам на покупку земель и частной собственности. рабочий вопрос впервые правительство стало с этого времени на путь защиты по крайней мере, малолетних и женщин – от произвола фабрикантов. законом 1882 г. впервые ограничена была продолжительность рабочего времени малолетних и женщин и поставлены под контроль правительственных властей условия их работы, а для надзора за исполнением этих постановлений были учреждены первые должности фабричных инспекторов. рядом последующих узаконений 1884–1886 гг. закон о фабричной инспекции был еще развит. на национальных окраинах активно проводилась политика  русификации. в 1880-х годах было введено обучение на языке в польских вузах (ранее, после восстания 1862—1863 годов оно там было введено в школах). в польше, финляндии, русифицировались надписи на железных дорогах, афишах и  т.  д. крамола главною целью своей деятельности император александр iii поставил  утверждение самодержавной власти и поколебленного государственного порядка. цель эта должна была достигаться прежде всего твердым подавлением всякой «крамолы», а затем пересмотром и «улучшением» законов и учреждений, созданных в эпоху реформ александра ii. борьба с крамолой завершилась успехом: революционное движение временно было подавлено, и террористические покушения прекратились.  местное отмена крепостного права в 1861 г. открыла целую полосу преоб­разований в различных сферах жиз­ни российского общества: вводилось местное — земское (1864 г.) и городское (1870 г.); осу­ществлялись судебная реформа (1864 демократизация образова­ния (1863—1864 реформа печа­ти (1865 г.) и др. все эти перемены, сопровождавшиеся общественным подъёмом 60-70-х гг., находились в сильнейшем противоречии с тради­цией «государственного давления» и всесилия бюрократии. земская реформа (1890).понижен имущественный ценз для дворян и повышен имущественный ценз для недворян, что увеличило в местном количество дворян.

Өңдеу

Тарих сөзі көне грек тіліндегі "сұрастыру", зерттеу" ұғымынан пайда болған. Тарих оқиғалар мен фактілердің шынайылығын анықтау үшін қажет болды. Көне Рим тарихнамасында (қазіргі заманда тарихнама тарихты зерттейтін тарих ғылымының бір саласы) бұл сөз тану мақсатында емес, әңгімелеу мақсатында қолданылған. Кейіннен тарих деп барлық оқиға, факт, ойдан құрастырылған әңгімелерді айта бастады.

Тарихтың қалыптасып дамуы. Сонау ежелгі дүниеде де тарихи әңгімелерді есіне сақтап, елге айтып отыратын адамдар болған. Қазақ халқы оларды шежіре айтушылар немесе шежірешілер деп атаған. «Шежіре» сөзі – есте сақтау, жадыдағы білім, рухани қазына дегенді білдіреді. Жазба тарихтың негізін салушы б.з.б. 484-425 жылдары өмір сүрген ежелгі грек тарихшысы, жиһанкезі Геродот болып есептеледі. Ол алғаш «Тарих» атты еңбек жазып, Батыс әлеміне «тарихтың атасы» деген атпен белгілі болды. Ал Шығыста тарихтың атасы деп Сыма Цяньді атайды. Ол б.з.б. 145-86 жылдар аралығында өмір сүріп, 130 тараудан тұратын «Тарихи жазбаларды» ( «Ши цзи») қалдырды. Бір ескертетін мәселе, өзге патшалықтар сияқты Қытайда да жылнамалар жазу дәстүрі ертеден бар еді. Сыма Цянь солардың бәрін жинақтап, жүйеледі. Б.з.б. 3 мыңжылдықтан бастап, өз заманына дейінгі тарихты жазып шықты. Көне замандардан бастап, ортағасырлық моңғол хандықтарына дейінгі тарихты жазып қалдырған тарихшылардың бірі Рашид ад – Дин болды. Ол кісі 1247-1318 жылдар аралығында өмір сүріп «Жами ат-тауарих» («Жылнамалар жинағы», парсы тілінде) кітабын жазды. Бұл кітап Ұлы дала өркениетінің көшбасшылары Алаша хан, Уыз хан туралы аңыз-деректерден басталады. Тарихты жазудың құндылығын жекелеген елдерде патшалар мен хандар түсінді. Олар өз сараай маңында болған оқиғаларды жазатын арнайы адамдарды ұстап отырған. Мұндай адамдарды жылнамашылар деп атаған. Осылай жазбаша тарих дәстүрі қалыптаса бастады, ол тәрбие құралына, мектептерде оқылатын пәнге айналды. Тарихты оқып-білу не үшін қажет? Өз тарихымызды, өзге халықтар мен мемлекеттердің тарихын оқып үйрену біз үшін бұрынғы ата-бабаларымыз қандай болғанын, қазір қандай екенімізді біліп, жан-жақты саралау үшін қажет. Біз тарихымыз арқылы өте маңызды оқиғаларды есте сақтаймыз. Туған жер, ата-бабаларымыздың батырлық, ерлік дәстүрі, тыныс-тіршіліктерін тарихтан оқып білеміз. Өнеге алып, болашағымызды болжаймыз, қателіктерін қайталамауға тырысамыз. Өткен замандардағы дара тұлғалардың ерлік дәстүрін оқып-білген жас ұрпақтан ғана елім-жерім деген ерлер шығады. Тарих пен шежіре – ұлтжанды азаматтарды тәрбиелеп өсіреді. Сонымен бірге азамат баласының бүкіл тарихына ой жүргізетін жол. Біздің мақсатымыз беру-халқымыздың әлем тарихында алатын өзіндік орнын, атқаратын қызметін сезіну.