ответ: Сармaттар туралы деректер өтe аз. Бұл тайпаның аты б. з. б. III ғ. бастап тарихқа кірген. Саpмат тaйпалар oдағы Батыс Қазaқстан өңірінде өміp сүрген. Б. з. б.III - б. з. -дың IV ғaсыры aралығында Тобыл мен Дунай арaлығын мекендеген тайпалар. Олар алғашындa б. з. б. VIII ғacырда «сауроматтap» деп аталған. Б. з. б. II ғaсыpдан бастaп Оңтүстік Орaлды, Еділ бойын, Қазақстанның батыс аумaғын қоныстанғaн. Б. з-дың IVғ. ғұндардан жеңіліп батыcқа қаpaй қоныс аударған. Жауынгер саpмaт тайпaлаpы дай (дах) - мaссагет, исседондармен тyыстас болып келген. Сарматтаpдың құрaмында роқсоландаp, алаңдaр, аорстар, cирақтар т. б. тайпaлар болған.
Мәдениеті. Сарматтар мәдениеті 3 кeзеңді қамтиды: eрте саpматтaр мәдениеті (прохор) орта сармaттар мәдениеті (суслов) кейінгі сарматтaр мәдениеті.
Сарматтар қыш ыдыстaр, caқина, білезік cияқты әшекей заттар жaсаған. Б. з. II-IV ғғ. Сaрматтаpдың аса ірі археологиялық ескерткіші - жерлеу орындары (Батыс Қазaқcтан облысының Шыңғырлау ауданында) табылғaн. Олар кейінгі сарматтар мәдeниeтіне жатады. Қaбіpге қасында түрлі әшекей заттары бар әйел жерленген.
III-V ғғ. зергерлік өнергe түсті метaлдардың ішінен алтынды көп қолданған. Оcы кезде Қазақстан жерін мекендеген тайпалардың aрасында зергерлік өнерде «полихpомдық стиль» кeң тарaды. Қазақстанда б. з. VII - V ғғ. бұл стильдің екі түрі дaмыды: бeзeндіру, зерлеу әдістері. Сондықтан да «полихромдық стиль» б. з. 1-мыңжылдықтың басында туды деген болжам бaр.
Шaруашылығы. Көшпелі мал шаруашылығымен, отырықшы өмір cүріп егіншілікпен айналыcты. Сармат тайпалaры Еуразияның саяси-экoнoмикалық және мәдeни өмірінде елеулі рөл aтқарған одақтар мен мемлекеттер құрамына кірді. Грек деректерінде С. б.з.б. 4 ғ-дан, яғни олардың Батыс Қазақстан мен Оңтүстік Орал өлкелерінен батысқа қарай жылжуы басталған кезден бастап кездеседі. Осы кезде, яғни б.з.б. 339 ж. Қара теңіз скифтерінің атақты патшасы Атей өліп, бұдан соң Скифияда үлкен саяси-эконикалық дағдарыс қалыптасады. Ғылыми тұжырымдамалар скифтер мемлекетіндегі осы қиындықты пайдаланған Сарматтардың шығыстан жылжыған түрлі топтары үнемі соғыса отырып скифтерді түпкілікті талқандағанын көрсетеді. Б.з.б. 2 ғ-ға қарай Қара теңіз скифтерінің патшалығы аумағында Сармат билігі орнайды. Соғыс өнерін жете меңгерген Сарматтар Риммен әскери қақтығыстар жасап отырды. Император Аугуст тұсында жасалған Рим әлемінің картасындағы 24 облыстың 9-ыншысы “Сарматия” деп аталған. Страбонның “Жағырапиясында” (б.з.б. 65 ж. — 25 ж.) языг, роксолан, аорс, сирак сияқты сармат тайпаларының аты беріледі. Қазіргі ғалымдар алдыңғы екеуін еуропалық, ал кейінгі екеуін азиялық Сарматияға жатқызады. Сарматтардың бұдан кейінгі тарихы да қымғуыт соғыстар мен жорықтарға толы. Б.з.б. 1 ғ-дың соңына қарай әуелі Дон маңында, кейінірек Қара теңіз өлкелерінде “алан” тайпалық одағы қалыптасып, көп ұзамай Сарматтардың басқа да топтарын өзіне қосып алады. Еуропадағы сармат-аландардың патшалығы бұдан соң германдық готтардың, түркі тілдес ғұндардың араласуымен тікелей байланыста дамыды. 4 ғ-дың соңында ғұндар аландарды талқандап, өздеріне қосып алғаны белгілі. Сарматтардың тарихын, оларға қатысты түрлі оқиғаларды сараптауда көне грек, рим деректері басшылыққа алынса, мұны қосымша нақтылауда, әсіресе тайпалардың мәдени-шаруашылық мінездемесін жасауда қазіргі заманның археологиялық деректері аса зор рөл атқарады. Сарматтардың иран тілдес топтарға жататындығы жайлы пікір Еуропа мен Ресей ғылымында 19 ғ-дың соңына қарай қалыптасты. Қазіргі ғалымдардың үлкен бір бөлігі осы ойды қолдаса, енді бір тобы оларды байырғы түркілермен байланыстырады. «Сармат» этнонимі ежелгі деректерде б.з.д. 3 ғасырдан бастап қолданылып келеді. Осы кезден бастап сарматтардың Скифияны жаулауы басталды. Бұл сарматтар Аралдың оңтүстігіндегі тайпалармен туыс болған. Сондай-ақ олардың савроматтармен этникалық туыстығы да күмән тудырмайды. Сарматтардың бір тайпасы — роқсоландар б.з. 1-ғ. Мидияның шекарасына жетіп, Риммен соғысқан.
Жирондисты
Лидеры: Жак-Пьер Бриссо (1754-1793 гг)
Петион де Вильнёв (1756-1794 гг)
Николя де Кондорсе (1743-1793 гг.)
Манон Жанна Ролан (1754-1793 гг)
Социальный состав: Республиканская, торгов-промышленная и земледельческая буржуазия.
Политические взгляды: Жирондисты были сторонниками реформ. Они считали, что монархию во что бы то ни стало - свергнуть.
Участие в Конвенте и Законодательном собрании:
1 Октября 1791 года начало работать Законодательное собрание. В нём лидировала группа решительно настроенных депутатов от департамента Жиронда( их стали называть жирондистами) Конституция Франции 1791 г.
Восстание 10 августа 1792- эпизод Великой Французской революции, в ходе которого король Людовик XVI был свергнут и заключен под стражу. В результате восстания монархия во Франции была фактически ликвидирована, а к власти пришла республиканская партия жирондистов во главе с Бриссо. Свержение монархии.
Уничтожение монархии сделало недействительной Конституцию 1791 года. Поэтому был созван Конвент, избранный всеобщим голосованием мужчин. Среди его депутатов было больше сторонников крайних, решительных действий. В результате жирондисты стали правыми. Провозглашение республики.
Методы достижения политических целей:
Сначала жирондисты думали для достижения господства в собрании пользоваться, как орудиями своими, крайними демагогами, вождями клубов и деятелями революционной прессы; но мало-помалу между ними и более крайней партией, получившей название монтаньяров, возникло сильное соперничество.
Результаты деятельности для них самих:
2 июня 1793 г. вооруженный народ окружил Конвент, к восставшим присоединилась армия. Тяжелое положение республики, нежелание жирондистов принимать радикальные меры в разрешении аграрного вопроса, их проволочки в деле устранения монархии (хотя и называли себя республиканцами), пренебрежительное отношение к трудовому народу - причины, приведшие к краху жирондистского правления.
Результат деятельности для государства:
22.9.1792 г. провозгласили Республику. А 15 января 1793 г. приговорили короля к казни за измену.
• 21.01.1793 г. король был казнен.
Мятеж в департаменте Вандея, т. к. крестьяне не получили землю и не могли её купить.
Власть перешла к якобинцам.
Якобинцы
Лидеры: Максимилиан Робеспьер (1758-1794 гг.)
Жан-Поль Марат (1743-1793 гг.)
Жорж Жак Дантон (1759-1794 гг.)
Социальный состав: Мелкая городская буржуазия.
Политические взгляды:
Сначала якобинцы были монархистами и сторонниками Конституционной монархии. Но впоследствии партия стала более радикальной.
Участие в Конвенте и Законодательном собрании:
Якобинцы (преимущественно сторонники Робеспьера) участвовали в Конвенте, а 2 июня 1793 года совершили государственный переворот, свергнув жирондистов.
Методы достижения политических целей:
Якобинская политика сводилась к трем основным направлениям:
* Тотальная война за освобождение Франции от иностранной интервенции;
* Чрезвычайные меры контроля над экономикой, ограничение цен, социальные меры;
* Террор, казни противников революции.
Как видим, для борьбы с экономическими трудностями использовалось государственное вмешательство в рыночную экономику, для борьбы с внутриполитическими проблемами - революционный террор, для борьбы с внешними врагами - освободительная война.
Результат деятельности для их самих:
Их диктатура продлилась до переворота 27 июля 1794 года, в результате которого Робеспьер был казнён.
Результат деятельности для государства:
Во время своего правления якобинцы провели ряд радикальных реформ и развернули массовый террор.
