Астеносфера (көне грекше: asthees — осал және көне грекше: σφαῖρα — шар) — Жер шарының жоғары мантиясындағы қаттылық, беріктік және тұтқырлық қасиеттері төмен қабаты, литосфера төсеніші. Қатты заттан құралған астеносфераға кей жағдайда сұйықтық қасиеттер тән. Астеносфера аз ғана тектоникалық кернеулер әсерінен-ақ аққыштық қасиетке ие болады. Сөйтіп ол литосфера массасының гидростатикалық тепе-теңдік жағдайын сақтайды. Астеносфераның жоғарғы жапсары құрлықтарда орта есеппен 100 км тереңдікте, мұхит түбінде 50 км тереңдікте, ал төменгі шекарасы 250-350 км тереңдікте орналасқан. Астеносфера қабаты өзін көмкерген литосфера аумағындағы сан алуан эндогендік процестердің (тектоникалық қозғалыстар, магмалар әрекеті, метаморфтану т.б.) жүруіне әсерін тигізеді. Сондықтан Астеносфераның планетаның геологиялық даму тарихында алатын орны ерекше.[1]
Так, у разі якщо Константинополь не втратив би свого впливу на Західний світ.
Объяснение:
Сучасники не сприймали розкол 1054 роки як остаточний;
Безповоротне розмежування відбулося лише після розгрому Константинополя в 1204 році.
У християнській церкві схизми відбувалися і до цього - через існуючі мовних, культурних, організаційних, обрядових і догматичних відмінностей.
В даному випадку свою роль зіграли суперечка про «філіокве», в черговий раз загострився в XI столітті, а також католицькі уявлення про пресуществлении (тобто перетворення хліба і вина в Тіло і Кров Христа під час євхаристійної молитви, в православ'я цей термін перейшов тільки в XV столітті) та чистилища (православ'ям не приймаемом). Крім того, духовенство на Заході мало дотримуватися целібату.
Політичний аспект поділу церков був пов'язаний з тим, що папи в своїх діях орієнтувалися тепер на Священну Римську імперію, а не на Візантію.
