Ортағасыр, кейде Орта ғасырлар – адамзат тарихының ежелгі дүние мен жаңа тарих аралығындағы кезеңі.
Объяснение:
Ортағасыр ұғымдын XV – XVI ғасырларда Қайта өркендеу дәуірінің итальян тарихшы-гуманистері (Ф.Бьондо, т. б.) енгізіп, ғылымда XVIII ғасырда бекіді. Ортағасыр – Батыс Еуропада феодалдықтың өмірге келіп, үстемдік құруы және ыдырай бастау дәуірі. КСРО кезіндегі тарих ғылымында Орта ғасырға құл иеленуші Рим империясының күйреуі (шартты түрде 476 жылы) мен XVII ғасырдағы ағылшын революциясына дейінгі кезең жатқызылды. Бұл Еуропада он екі ғасырға тең уақыт, ал Шығыс елдері кейіндеу дамығандықтан, бұл заңдылық сақталмайды. Ортағасыр ұғымы тарих ғылымында Еуропа тарихи деректемелеріне сай пайда болып, жете зерттелген. Дегенмен, бұл ұғым дүние жүзінің басқа аймақтарында да қолданылады. Соңғы кезде тарих ғылымында Ортағасырдың басталуы арабтардың Еуропаға шабуылы басталған кез (VIII ғасырдың басы), ал аяқталуы – Константинопольдің құлауы (1453 ж.), Американың ашылуы (1492 ж.), Германияда реформация мен шаруалар соғысы (1525 ж.) деген әр түрлі көзқарастар орын алып отыр. Ортағасыр тарихын зерттейтін ғылым медиевистика деп аталады.[1]
Зна́мя — это символ борьбы и побед. Знамёна бывают военные — у воинских частей, и гражданские — у отдельных организаций либо переходящие знамёна — как символы трудовых побед,
Главная составляющая знамени — полотнище, которое цветом, рисунками и надписями отражает достижения части/организации. Как правило, полотнище знамени изготавливается из дорогостоящих материалов и богато украшается лентами, вышивкой, бахромой, кистями и многим другим. В тоже самое время известно множество знамён, простых в изготовлении, но овеянных славой множества побед. Например, знамя Корниловского ударного полка или знамя Победы. Само полотнище изготавливают из двух прямоугольных кусков ткани, сшивая их по периметру, и крепят непосредственно к древку с специальных знамённых гвоздей.
Знамёна появились ещё в Древнем Египте, а их расцвет и четкая регламентация по применению и награждению относится к Римской империи. Основные положения знаменной этики применяются, таким образом, более 2000 лет.
В России имперского периода имелись Государственное знамя Российской империи, а в Русской императорской армии (РИА) знамёна полковые (в кавалерийских полках — штандарты) и войсковые (у казачьих войск)[1]. Утрата знамени его владельцем, например воинской частью, считается большим позором.
Объяснение:
