Мемлекет XV-XVII ғасырларда үш құрлыққа (Еуропа, Азия, Африка) жайылып, оңтүстік-шығыс Еуропа, Таяу Шығыс және Солтүстік Африканың басым бөлігін билеген; батыстағы Марокконың Атлант жағалауынан шығыстағы Парсы шығанағының жағалауына дейін, солтүстіктегі Украинадан оңтүстіктегі Сомалиға дейінгі аймақты қамтып жатқан[1].
Бұл мемлекет алты ғасыр бойы Батыс пен Шығыстың қарым-қатынас жасасуының бел ортасында болып келді. Құдіретінің шарықтау шыңында Османлы мемлекеті 42 уәлияттардан тұрып, оған бағынышты Валахия, Молдова және Трансильвания князьдіктері оған алым-салық төлеп отырды. Бүгін Ыстамбұл (түр. İstanbul) деген атпен белгілі Константиние (осм. قسطنطينيه — Konstantîniyye) қаласын өзінің елордасына айналдырған Османлы мемлекетін көп жағынан бұрынғы жерортатеңіздік өркениеттердің, атап айтқанда Рим империясының және Шығыс Рим империясының ислами мұрагері деп атауға болады. Османлылар да өздерін Ежелгі Рим мен Ислам мәдениетінің жалғастырушылары деп, яғни «мәдениеттердің бірігуі» арқылы «бүкіләлемдік мемлекеттің» билеушілері ретінде қарастырды
1. Первый период Танзимата. 3 ноября 1839 г. после начала второго Египетского кризиса, новый падишах Абдул-Меджид 1839-1861 г издал указ о реформах, открывший эпоху преобразований — танзимат-и-хайрие благодетельные реформы.
2. «Гюльхане хатт-и шериф» был нацелен на предотвращение вмешательства иностранных держав во внутренние дела страны. 2. Главным документом второго периода реформ стал «Хатт-и Хумаюн» 1856 г. 3. Светские элементы второго периода реформ обозначены менее отчетливо, чем в «Гюльхане хатт-и шериф» 1839 г.
3. Новые османы - участники созданной в июле 1865г. в Стамбуле тайной политической организации «Общество новых османов». В 1865-67гг. действовали в условиях строгой конспирации, ставили своей целью свержение правительства великого везира Али паши и обеспечение экономического процесса в Османской империи.
4. 3087.Период правления султана Абдула Хамида II (1876—1908)называют. “зулум” (“зло, угнетение, давление”). 3088.Движение “Новые османы” имело важное значение в. Истории Турции.
5. Кризис финансовой системы, жестокости и преследования, которым подвергались все недовольные, породили движение за конституционные реформы. Во главе него встало «Общество новых османов». Движение было вскоре подавлено и «новые османы» перенесли свою деятельность за границу. Вместе с тем были предприняты новые реформы: представители нетурецких народов получили более широкие возможности для торговли, отменялась регламентация ремесла. Особое значение имел закон 1869 г. о всеобщем образовании.
В целом политика танзимата потерпела неудачу. Основная отрасль турецкой экономики — сельское хозяйство — пришла в упадок. «Новые османы» писали: «Что касается земледелия, то его произведения по недостатку путей сообщения не имеют рынков, и, сверх того, они задавлены нескончаемыми налогами, взимание которых совершается с беспощадным варварством». Население страдало от постоянного голода, который уничтожал целые селения. Османская империя вступила в период общего кризиса.
Это почему потерпело поражение,а реформы смотри во вложении.
Объяснение:
