Одніею з провідних у структурі промисловості на західноукраїнських теренах на початку XX ст. була​

азақстан (Дыбысы Қазақстан [qɑzɑqˈstɑn]), толық атауы Қазақстан Республикасы (Дыбысы Қазақстан Республикасы) — Шығыс Еуропа мен Орталық Азияда орналасқан мемлекет. Батысында Еділдің төменгі ағысынан, шығысында Алтай тауларына дейін 3 000 км-ге, солтүстіктегі Батыс Сібір жазығынан, оңтүстіктегі Қызылқұм шөлі мен Тянь-Шань тау жүйесіне 1 600 км-ге созылып жатыр. Қазақстан Каспий теңізі арқылы Әзірбайжан, Иран елдеріне, Еділ өзені және Еділ-Дон каналы арқылы Азов және Қара теңіздерге шыға алады. Мұхитқа тікелей шыға алмайтын мемлекеттердің ішінде Қазақстан — ең үлкені.

Қазақстан бес мемлекетпен шекаралас, соның ішінде әлемдегі құрлықтағы ең ұзақ шекара солтүстігінде және батысында Ресеймен — 6 467 км құрайды. Оңтүстігінде — Түрікменстан — 380 км, Өзбекстан — 2 300 км және Қырғызстан — 980 км, ал шығысында — Қытаймен — 1 460 км шектеседі. Жалпы құрлық шекарасының ұзындығы — 13392,6 км[8]. Батыста Каспий теңізімен, оңтүстік батыста Арал теңізімен шайылады[9].

Бұл жолғы археологиялық қазба жұмыстары ерте темір дәуірінің және б.з.д. VІІ ғасырға жататын ерте сақ кезеңінің жерлеу орнына қорытынды қазба жұмыстары болып саналады. Археологиялық қазба орны бұған дейін 2016 жылы зерттеліп, тас қабаты аршылып, үш бірдей жерлеу орны қазылды. Өкінішке қарай, олардың бәрі де тоналып кеткендіктен, «Есік» қорық-музейінің қорына тонаушылардың суық қолына ілінбей қалған ежелгі тас құрбандық ыдысы мен қола ауыздық, қыштар мен бірнеше сүйек қалдықтары ғана берілген еді. Аталған жерлеу орны әулеттік бейіт болғандықтан, басқа да жасырын қабірлер болуы мүмкін еді. Сондай жасырын қабір орнын анықтау және қорғанды түпкілікті зерттеу мақсатында биыл да Есік қаласындағы жерлеу орнына археологиялық қазба жұмыстары жүргізіліп, оған Қазақ туризм және спорт академиясының студенттері де қатысты. Биылғы зерттеу жұмыстарына металдарды анықтайтын детектор қолданылғанымен, қабірде ешқандай да металл бұйымдар болмай шықты, – дейді мекеме басшысы.

Толығырақ: https://old2.aikyn.kz/2018/08/06/63276.html

Материалды көшіріп басқанда www.aikyn.kz сайтына гиперсілтеме міндетті түрде қойылуы тиіс. Авторлық құқықты сақтаңыз.

Объяснение:

Барий.
Барий находится во второй группе периодической таблицы, как и его аналоги не содержится в природе в свободном состоянии. Он встречается в сульфатных и карбонатных минералах. Один из таких минералов активно изучался алхимиками ещё в 1602 году. 
В. Касциорало, сапожник из Болоньи, в 1602 году обратил внимание на то, что тяжёлый шпат (BaSO4) при нагревании с углём и олифой и последующем охлаждении до комнатной температуры начинает излучать красноватый свет. Этому минералу дали название болонского фосфора, или болонского камня, или солнечного камня. Это был BaS (сульфид бария). Необычному свечению моментально придумали множество объяснений. Например, Н. Ламери, французский химик, в своей книге "Курс химии" написал, что свечение болонского камня в темноте определяется содержанием в нём серы. Такое же свойство было характерно и для другого минерала – фосфора Болдуина (безводного нитрата кальция).
Долгое время тяжёлый шпат считали разновидностью того же соединения, которое образует известняк, пока в 1774 году шведский химик К. Шееле вместе с И. Ганном не открыли новое соединение во время изучения пиролюзита. Новое вещество образовывало белый осадок при взаимодействии с серной кислотой. Шееле было установлено, что в состав тяжёлого шпата входит неизвестная ранее земля, которую назвали "баритовой" (от греч. "барис" – тяжёлый).
К концу 18 века оксид бария был уже хорошо известен и стали высказываться предположения, что в его состав входит неизвестный металл. Так А. Лавуазье в 1789 году опубликовал эту точку зрения в своём учебнике химии. В "Таблице простых тел" барит был отнесён к числу простых тел. Выделить новый металл удалось Г. Дэви только в 1808 году в результате электролиза расплавленных солей бария.