Меньшевиктер, РСДЖП – Ресей социал-демократиялық жұмысшы партиясы құрамындағы оңшыл бағыттағы ағым (фракция).
Меньшевиктер
Меньшевиктер 1903 жылы РСДЖП-ның 2-съезінде көпшілікке қарсы аз ғана топ ретінде пайда болды . Меньшевиктердің саяси жетекшілері әрі идеологтары Г.Плеханов, Л.Мартов, П.Аксельрод, т.б. болды. Олар партияның ОК-індегі большевиктердің қатал орталықтандыру саясатына қарсы болды.
1905 – 1907 жылы революция кезінде меньшевиктер жұмысшы табы (пролетариат) самодержавиеге қарсы күресте либерал буржуазиямен одақтасу керек деп есептеп, шаруалар революциясына және қарулы көтерілістерге қарсы болды.
1917 жылы Ақпан революциясынан кейін, меньшевиктер уақытша үкіметті қолдады. Қазан төңкерісіне қарсы шықты. Олар Ресейде социализм орнату үшін әлі әлеуметтік жағдай қалыптасқан жоқ деп есептеді. Азамат соғысы жылдары большевиктерге қарсы майдандарда белсенді әрекет етті, қарулы көтерілістер ұйымдастырды. Бірақ Антанта интервенциясына және оларды қызу қолдаған контрреволюциялық күштерге де қарсы болды.
1924 жылдан бастап меньшевиктер саяси ұйым ретінде КСРО территориясында өзінің қызметін тоқтатты. Соған қарамастан 1931 жылы наурыз айында меньшевиктердің аман қалған саяси лидерлеріне жасанды айыптар тағылып (кеңестік өкіметке қастандық жасаушылар, шетел жансыздары, т.б.), 14 адам әр түрлі мерзімдерге бас бостандықтарынан айырылды.
Вспоминая 1989—1990 гг., следует признать, что выдвинувшаяся тотгда на первый план международной политики проблема объединения Германии была неожиданной как для советских руководителей, так и для лидеров других великих держав.
При этом связи между СССР и ФРГ в начальный период перестройки оставляли желать лучшего. Правда, в период паузы в отношениях с американской администрацией Дж. Буша в июне 1989 г. М.C.Горбачев предпринял попытку превратить Бонн в привилегированного партнера Москвы.
В совместном заявлении, подписанном по итогам этого визита, определялись «контуры новой Европы» и роль обеих стран в ее «строительстве»; в частности, предусматривалось многоплановое сотрудничество двух государств на основе доверия, равноправия и взаимной выгоды.
Решение германской проблемы было осложнено социально-политическим кризисом в ГДР. Приехав в начале октября 1989 г. в Берлин на празднование 40-летия Германской Демократической Республики, Горбачев в одном из своих выступлений заметил: «Того, кто опаздывает, наказывает жизнь».
Намек был слишком прозрачен: руководство ГДР явно не справлялось с экономическими трудностями в отсутствие реальных политических свобод — одним словом, проигрывало «соревнование» с ФРГ.
«Именно тем летом 1989 г. жизненный нерв ГДР то ли лопнул, то ли был перерезан, — писал по этому поводу советский дипломат Ю.А.Квицинский. — Во всяком случае в Бонне после визита [Горбачева в ФРГ] был сделан вывод о возможности увеличить давление на режим Э.Хонеккера, открыто демонстрировавший неприятие курса М.С.Горбачева на перестройку и внутренние реформы».
