Во времена, которые предшествовали настоящему периоду, подвигом считалось что-то колоссально героическое. Стоит отметить, что в те времена подвиги популяризировались, восхвалялись. Но для подвигов была и своего рода благодатная почва.
Войны, кризисы, революции - это все стимуляции в сознании людей совершать вещи героические. Мы живем в сравнительно спокойное время: комфорт, в первую очередь личный, постепенно вытесняет побуждения к героическим авантюрам. Но и общество терпит изменения.
И, по моему субъективному мнению, в данное время подвиг - это когда человеку действительно не все равно. Не все равно, что бабушка-пенсионерка ест черствую буханку хлеба 4-й день; не все равно, что ребенок из детского сада по соседству растет в неблагополучных условиях.
В нашу эпоху самым ценным стало время, и я считаю, что настоящим подвигом сейчас является желание потратить это самое драгоценное на и благоустройство для других. Многие готовы жертвовать деньги, без раздумий и не зная наверняка на какие цели - лишь бы создать в своем сознании образ себя как благодетеля. Но лишь единицы готовы сутками оббивать пороги, добиваться публичности и огласки, привлекать внимание к проблемам. И это есть подвиг в наше время.
Жизнь по принципу "моя хата с краю" подарила мир, спокойствие и комфорт. Но многое и отобрала: человечность, эмпатию, желание ближнему. В этом и заключается героизм сегодня тогда, когда нет возможность о попросить; потратить то, что никогда не сможешь вернуть - время.
Үлкен-кішіміздің қай-қайсысымыз болмасын балаларды білім алуға, ғылым-ілім үйренуге, талаптанып оқуға шақырған Ұлы Ұстаз Ыбырай Алтынсариннің "Бір Құдайға сиынып, Кел, балалар, оқылық, Оқығанды көңілге, Ықыласпен тоқылық", – деп басталатын өлеңін жатқа білеміз. Ал, сол өлеңнің "Бір Құдайға сиынып" деген жолын тек еліміз өз Тәуелсіздігін алған жылдардан бастап қана айтып, қосып жаза бастадық емес пе. Ұстаздың қай шығармасын алмайық, мысалы, "Таза бұлақ", "Бай баласы мен жарлы баласы", "Әке мен бала", "Бір уыс мақта" бәрі де жас ұрпақты мейірімділікке, адалдыққа, ізеттілікке, адамгершілікке, еңбекқорлыққа, білімділікке шақырады. Бүгінгі ақпараттық техника заманында да Ыбырай атамыздың шығармалары мәні мен мағынасы, тәлімдік-тәрбие-лік, ағартушылық жағынан алғанда өзінің маңызын әлі жойған жоқ. Сонау 1861-1863 жылдары он тоғыз жастағы Ы.Алтынсарин қазақ балалары үшін Торғай өңірінде алғаш рет бір сыныптық мектеп ашу ісін қолға алып, әуелі оның үйін тұрғызудан бастағанының өзі – көзсіз ерлік деп айтуға болады. Жергілікті халықтан ақша жинап, мектепке керекті материалдар сатып алып, ата-аналардың көмегімен мектеп үйін тұрғызады. Оқу алғаш 1864 жылы қаңтар айында салтанатты түрде ашылып, той жасалады. Ыбырай 14 қазақ баласын оқуға қабылдайды. Олар мектеп жанынан салынған интернатта жатып оқитын болады. Өзінің осы істері жайында профессор Н.Ильминскийге 1864 жылдың қаңтарында жазған хатында былай дейді: "Осы жылы қаңтардың 8-і күні менің көптен күткен арманым орындалып, мектеп ашылды. Оған 14 қазақ баласы кірді, бәрі де жақсы, есті балалар…"
