Еділ қаған немесе Аттила (көне түркі тілінде Атил, лат. Attila, гр. Ἀττήλας, туған жылы 400 - 453 жылы қайтыс болған) батыс ғұн тайпалар одағының аты аңызға айналған көсемі. Рейннен Қара теңіздің солтүстігіне дейін варвар тайпаларына өз билігін жүргізген, адамзат тарихында өзіндік орны бар тарихи тұлға
Бірігіп басқарушы
Бледа ( 445 жылға дейін)
Ізашары
Руғила (Руа, Роас)
Ізбасары
ұлдары
Өмірбаяны
Діні
тәңіршілдік
Қайтыс болуы
453
Паннония
Жерленді
белгісіз
Әкесі
Мұнзық
Жұбайы
Ильдико, Крека және т.б.
Балалары
Эллак, Эмнетзур, Ултзиндур[1],
Эрнак, Денгизик, Чаба[2] және т.б..[3]
Сол кезеңнің оқиғалары туралы тарихи шығармаларда, жылнамаларда және эпикалық туындыларда мәліметтер кездеседі. Сонымен қатар германдықтардың батырлар жырының 18 шығармасында ғұндар мен оның патшасының ұлы iстерi көрiнiс тапқан.
Еділдің тұсында империя өзінің шарықтау биігіне көтеріледі. Шығыста Кавказға, батыста Рейнге, терістікте даниялық аралдарға, күнгейінде Дунай өзенінне (оң жағалауын қоса) дейінгі жерлерді Ғұндарға бағындырды. 444 жылдан 453 жылы қайтыс болған күніне дейін Еділ жалғыз өзі Ғұндар мемлекетін басқарды.
Объяснение:
жетеді м
Арабский халифат был политическим государством, созданным после смерти Мухаммеда. Главу этой политической организации называли халифом. Процесс выбора халифа не строго регламентируется в исламе, но первые четыре халифа выбирались ведущими сподвижниками. Хотя халиф первоначально определял политический авторитет, позднее он сам стал политическим и духовным авторитетом и стал представителем суннитов.
Объяснение:
В Коране позиция халифа используется в качестве представителя или суверена в нескольких местах.
Хотя мусульмане-сунниты предвидят, что халифат должен проводить так называемый шура, мусульмане-шииты считают, что простое избрание власти, которую они называют имаметами, может быть сделано только Аллахом и среди элиты, называемой Ахл аль-Байт. Имам также представляет величайшего религиозно-духовного авторитета в шиизме.
Халиф был принят в качестве представителя суннитского крыла мусульман. Хотя шиитское крыло в значительной степени жило под властью суннитского халифата, они не приняли халифа. И хотя имамы, принятые шиитами, имеют теократическую особенность, Халифат не имел религиозной черты в значительной степени. Так что несмотря на то, что халиф занимает критическую позицию в суннизме, в шиизме имам занимает некритическую позицию.
