Антропогендік жүктеме — адамдардың және олардың шаруашылығының тұтас табиғатқа немесе оның жеке экологиялық құрамдас бөліктері мен элементтеріне (ландшафтқа, табиғи ресурстарға, тіршілік иелері түріне) тікелей және жанама ықпал әсерінің дәрежесі. Антропогендік жүктемеге экожүйеге кіретін (аңшылық, балық аулау, дәрілік өсімдіктерді жинау, ағаштарды кесу) түр популяциясының ресурстарын пайдалану, мал жаю, рекреациялық әсер ету, ластану (суқоймаға өнеркәсіптік, тұрмыстық және ауылшаруашылық ағындыларының төгілуі, атмосферадан салынды қатты заттектердің немесе қышқыл жаңбырлардың, т.б. түсуі), т.б. жатады. Егер антропогендік жүктеме жылдан - жылға өзгеріп отырса, онда экожүйе флюктуациясына, ал экожүйеге тұрақты әсер етсе, экологиялық сукцессияға себеп болады. Табиғатты ұтымды пайдалануда антропогендік жүктеме экологиялық нормалау көмегімен экожүйеге қауіпсіз деңгейге дейін реттеліп отырады.
Благоприятные особенности географического положения России, следующие:
1) Занимает серединное положение в Северном полушарии, что позволяет осуществлять связи с другими материками через три океана, т.е. практически со всех сторон. Это Тихий океан, Атлантический и Северно – Ледовитый океан.
2) Граничит с 13-ю государствами, что имеет огромное значение для внешней торговли.
3) Транспортно – географическое положение на западе определяется большим числом железных дорог, идущих в Европу через Украину и Белоруссию, а также системой трубопроводов (нефте- и газопроводов).
4) Превышение в десятки раз Тихоокеанского побережья над Атлантическим. Это определяет больше морских связей со всеми странами Азиатско-Тихоокеанского региона.
