ответ:
сказ - это эпическое прозаическое произведение с особой манерой повествования.
и суть этой самой манеры заключается в том, что повествование ведется не от лица автора, а от лица рассказчика, вводимого в произведение автором. рассказчик обычно повествует читателю о событиях и конкретных лицах недалекого прошлого, очевидцем или даже участником которых он был.
например, в сказах лескова, непревзойденного мастера этого жанра, рассказчиком является то монастырский послушник, то бывший солдат, то отставной городничий, то бывшая актриса и др.
эти люди принадлежат совершенно к другому социальному кругу, имеют разные профессии, образование, нежели сам писатель и, вполне возможно, предполагаемый читатель.
а поэтому речевая манера, а часто и позиция рассказчика отличается от точки зрения и стиля автора.
речь рассказчика - это живая разговорная речь, речь устного рассказа: диалекты, типично профессиональные слова, переиначивание иностранных слов на просторечный лад. может и сочетаться просторечие с нормой, то есть присутствует и комбинация того и другого.
сказ - это описание реального события, но в нем есть и элементы фантастики.
в сказ был введен еще н.в. гоголем.
например, в его повести "вечер накануне ивана купала" в повествование введен украинский дьячок фома григорьевич, который с его колоритной манерой разговора рассказывает легенду о папоротнике. но основательно разработал и, можно сказать, прославил этот жанр, конечно же, художник слова н.с. лесков.
у лескова довольно много сказов о народных праведниках, о талантливых народных умельцах и т.п.
мне кажется, что самыми известными читателю являются такие произведения, как "очарованный странник", "тупейный художник" и, без сомнения, "левша".
"малахитовая шкатулка" павла бажова, уральского сказителя. с детства знакомые сказы "каменный цветок", "горный мастер", "серебряное копытце", "голубая змейка" не оставляют никого равнодушными.
сказы "малахитовая шкатулка" объединены одним неподражаемым рассказчиком из народа -- дедом слышно.
объяснение:
Күн жүйесі – Күннен, оны айнала қозғалатын 8 үлкен планетадан (Меркурий, Шолпан, Жер, Қызылжұлдыз, Есекқырған, Қоңырқай, Уран және Нептун ), планета серіктерінен, мыңдаған кіші планеталардан (астероидтардан), шамамен 1011 кометадан және толып жатқан метеорлық денелерден құралған ғарыштық денелер жүйесі. Күннен ең алыс орналасқан планетаға дейінгі орташа қашықтық шамамен 40 а.б. немесе 6 млрд. км-ге тең.
Күн – Күн жүйесіндегі орталық дене болып саналады, оның массасы Күн жүйесіндегі барлық денелердің жиынтық массасынан 750 есе артық. Сондықтан Күн жүйесінің массалар орталығы Күн қойнауында орналасқан. Барлық 9 үлкен планета Күнді айнала, дөңгелек дерлік орбита бойымен, бір бағытта қозғалады. Олардың орбиталарының бір-біріне қатысты көлбеулігі өте аз. Планеталардың Күннен қашықтығы белгілі бір заңдылыққа бағынған, яғни көршілес орбиталардың ара қашықтығы Күннен алыстаған сайын арта түседі. Планеталар қозғалысының физикалық қасиеттеріне байланысты Күн жүйесінің үйлесімді екі топқа бөлінуі ғарыштық денелердің кездейсоқ жиынтық емес екендігін көрсетеді. Барлық кіші планеталар да үлкен планеталар қозғалған бағытта Күнді айнала қозғалады, бірақ олардың орбиталары едәуір созылыңқы және эклиптика жазықтығына көлбеу орналасады. Кометалардың көпшілігі параболаға жақын өте созылыңқы орбита бойымен қозғалады. Айналу периоды миллиондаған жылға жетеді. Мұндай комета орбиталарының эклиптика жазықтығына көлбеулігі алуан түрлі, олар Күнді айнала тура және кері бағытта да қозғалады.
Шолпан мен Ураннан басқа планеталардың барлығының өз осінен айналу бағыты Күнді айналу бағытымен сәйкес келеді. Уран планетасының осі орбита жазықтығына 98° көлбеу орналасқан, сондықтан оның айналысы сырттай қарағанда кері болып көрінеді. Шолпан планетасы кері бағытта өте баяу айналады. Күн мен планеталар арасындағы қозғалыс мөлшерінің таралуы маңызды космогониялық сипаттама болып есептеледі. Күн жүйесінің орталық денесі Күн – жұлдыз, яғни қызған газды шар. Ол өзінің қойнауынан үздіксіз энергия бөліп шығарады. Күн бетінің күшті сәуле таратуына қарамастан, ол өзінің жоғары температурасын сақтап қалады. Күн жүйесінің қалған денелері – салқын денелер. Олардың бетінің температурасы Күн сәулесінің қыздыруына байланысты анықталады. Планеталар массасына, химиялық құрамына, айналу жылдамдығына, серіктерінің санына қарай екі топқа бөлінеді.
A.
Күн жүйесінің планеталары.
A.
Алып планеталар.
Күн жүйесінің төрт ішкері планетасы (Жер тобындағы планеталар – Меркурий, Шолпан, Жер, Марс) аса үлкен емес, олар тығыз тасты заттар мен металдардан құралған.
Алып планеталар – Юпитер, Сатурн, Уран, Нептун және Плутон әлдеқайда көлемдірек, олар негізінен жеңіл заттардан (сутек, гелий, метан, т.б.) құралған, сондықтан олардың орташа тығыздығы қойнауындағы зор қысымға қарамай аз болады. Планеталардың екі тобының аралығында орналасқан кіші планеталардың химиялық құрамы Жер тектес планеталардың құрамына жақын. Біршама тар аймақта қозғалатын кіші планеталар бір-бірімен соқтығысып, өте майда сынықтарға ыдырайды. Осындай майда сынықтар метеорлық денелердің соққысынан да бөлінеді. Ал өте майда тозаңдар қосылғанда, зодиактік жарық құбылысы байқалады. Метеориттердің жасын өлшеу (құрамындағы радиоактивті элементтерге және олардың ыдырау өнімдері бойынша) Күн жүйесінің шамамен 4,6 млрд. жыл бұрын пайда болғанын анықтады
