В
Объяснение:
Як відомо з сюжету казки, Хлопчик-зірка був надзвичайним красенем. Герой «мав личко біле й ніжне, мов вирізьблене зі слонової кістки, і золоті кучері — як пелюстки нарциса, і губи — як пелюстки червоної троянди, і очі — як фіалки, що дивляться в чисту воду струмка. І він стрункий, немов квітка в полі, де не ступала нога косаря» (переклад І. Корунця). Окрім того, він був прудконогим, умів танцювати, співати й грати на сопілці. Проте ця врода обернулася героєві на шкоду, бо виростав він гордовитим, себелюбним і жорстоким. Хлопець гордував сільськими дітьми, називав їх своїми слугами, не мав співчуття до нужденних, сліпих, калік, скривджених долею, кидав у них камінням і насміхався. Любив він тільки себе. У Хлопчика-зірки було кам’яне серце, і свій холод він поширював на всіх, бо діти, спілкуючись із ним, теж ставали такими самими жорстокими і себелюбними.
Для нього не було нічого святого. Хлопчик-зірка зневажив і прогнав навіть свою матір, відрікшись від неї. Це було найбільшим злом героя, і за це він був покараний. Хлопчик-зірка втратив свою красу, став бридким і потворним. Обличчя виражало його справжнє єство.
Алматы облысындағы Бесшатыр қорғаны тұнып тұрған тарих. Бұл жерді б.з.д. VII-IV ғасырларда сақтар мекен еткен. Қазір осы көне қорымдар туристер үлкен қызығушылық танытып отырған мекенге айналған. Сақ дәуірінің аса ірі ескерткіші Алтынемел мемлекеттік ұлттық табиғи паркінің аумағында орналасқан, деп хабарлайды ҚазАқпарат тілшісі.
Бесшатыр қорғандарына алыстан қарағанда үлкен бес төбе көрінеді. Сол себепті Бесшатыр деп аталып кеткен. Ал жақындағанда төбешіктердің саны арта түседі. Қорым құрамында үлкенді-кішілі 31 оба бар. Дәл осыншама қорған бір-бірімен жерасты жолдары арқылы байланысады. Бұл жерде сақтар жерленген. Жерасты жолдарынының бар екенін кез-келген турист өз көзімен көре алады. Бірақ, ол жолмен жүруге мүмкіндік жоқ. Себебі уақыт өте жерасты дәліздері құлап, көміліп, жабылып қалған. Ал ең үлкен қорғанның биіктігі 17, диаметрі 104 метр. Кейбір қорғандарды сан ғасырлық тарихы бар меңгір тастар қоршаған. Ол тастар сол замандағы сақтардың мәртебесіне қарай қойылған деседі. Бұл аймақты 1959-1960 жылдары белгілі археолог, қазақ археология ғылымының негізін қалаушылардың бірі Кемал Ақышев бастаған топ зерттеген.
