Ознака демократичного суспільства що виявляється в забезпеченні правда кожному бути іншим не таким як усім​

Қорқыт атаның нақыл сөздері адам мәселесі, оның өмір сүру қағидалары, мақсат-мұраттары және қоғам мен ұлттық болмыс хақындағы әлеуметтік- тұрмыстық толғаныстарына алып келеді. Онда халқының болашағы, жалпы адамгершілік құндылықтар мен қасиеттерді сақтау, тәлім-тәрбие, ата салтын, дәстүрін құрметтеу мен қастерлеу мәселелері сөз болды. Қорқыт Атаны жалпы түркі халықтарының мәдени-дәстүрінің негізін салушылардың бірі деп қарастыруға болады. Қорқыт ата дана-ақылшы ретінде, біріншіден, даналық толғаныстары мен тұжырымдары, өсиетнамалардан, ғибратнамалар арқылы көрінсе, екіншіден, жырларының идеясы мен ішкі формасынан, үшіншіден, әрбір жыр соңындағы қорытынды сөздерінің ақыл-кеңестері мен батасынан сезімдік сипатты тәлімдік-тәрбиелік ой толғаныстарынан байқатады.

Со времени крещения православная церковь и государство в России были тесно связаны и действовали в общем русле вплоть до 1917 года. Взаимосвязь принимала разные формы. Сразу после крещения слабая церковь нуждалась в государственной поддержке. В период татаро-монгольского ига церковь играла активную роль и в осуществлении верховной власти (Золотой Орды), и в росте влияния Москвы. Позже сформировалось некое разделение властей, но при этом государство и церковь продолжали проводить единый политический курс. Государство поддерживало церковь: спонсировало её, добилось учреждения патриаршества и т. д. Церковь в свою очередь поддерживала государство. Она не выступила, в частности, против опричнины и массовых казней при Иване Грозном, отдельные пытавшиеся возмущаться церковные деятели жестоко поплатились за свои выступления и церковь с этим смирилась. Позиция церкви во время Смуты не однозначно. Как все государственные деятели, церковные иерархи в то время поддерживали разных кандидатов. И до, и после Смуты некоторые иерархи получали большое влияние (такое, какое порой получали и представители государственного аппарата), например, патриарх Филарет был влиятельнее своего сына-царя. После реформ Петра I, замены патриаршества синодом деятели церкви окончательно приобрели черты государственных чиновников и оставались в таком статусе до 1917 года.