ответ:Школа для многих из нас второй дом, мы проводим в ней большую часть дня. Именно поэтому все учителя для нас как вторые мамы. Они всегда с нами решить не только школьные, но и наши личные проблемы.
Всех своих учителей я очень уважаю, но у меня есть любимый учитель. Это Имя учителя. Она учит нас русскому языку и литературе. Я с радостью иду на её уроки. Утром не очень хочется вставать, но я вспоминаю, что первым уроком русский язык и бегу в школу.
Имя учителя умная, добрая, понимающая, не очень строгая, но справедливая. Русский язык - трудный предмет, и если мы что-то не понимаем, она нам объясняет всё заново, скажет: «Что ж, начнём с нуля». А ещё она редко ставит плохие оценки, говорит: «Нам двойки не нужны, нам нужны знания». Всегда даёт шанс после уроков поработать и усвоить непонятый материал. Мы любим слушать имя учительницы на уроках литературы, она очень интересно рассказывает, а мы с удовольствием отвечаем на её вопросы, разбираем произведения разных писателей. Иногда перебиваем друг друга, потому что всем хочется высказать своё мнение. На литературе мы учимся быть добрыми, честными, внимательными к людям. Наша учительница всегда что-то придумает и спрашивает, как нам легче усваивать знания. Сейчас нам нравится работать с компьютерными презентациями, выполнять разные задания, данные на экране. Мы часто пишем сочинения, и имя учительницы хвалит нас за творчество. Она развиться нашим талантам, и поэтому стихотворения, которые пишу я и ещё одна девочка в классе, мы показываем только ей.
У Имя учительницы много хороших качеств. На переменах она шутит, смеется вместе с нами. Она очень быстрая и всегда найдёт выход из любой ситуации. У неё орлиный глаз, мы удивляемся, как она всегда всё видит. Имя учительницы одевается скромно, но со вкусом, ей нравятся юбки и жакеты и туфли на небольших каблучках.
Вот такая наша Имя учительницы . Она любимая учительница всех девочек и многих мальчиков нашего класса.
Объяснение:Ko'pchiligimiz uchun maktab - bu ikkinchi uy, biz kunning ko'p qismini unda o'tkazamiz. Shuning uchun biz uchun barcha o'qituvchilar ikkinchi onalar kabi. Ular doimo biz bilan birga bo'lib, nafaqat maktabni, balki shaxsiy muammolarimizni ham hal qilishga yordam beradi.
Men barcha o'qituvchilarimni juda hurmat qilaman, lekin mening sevimli o'qituvchim bor. Bu o'qituvchining ismi. U bizga rus tili va adabiyotidan dars beradi. Men uning darslariga borganimdan xursandman. Ertalab men chindan ham turishni xohlamayman, lekin birinchi dars rus tili ekanligini va maktabga yugurganimni eslayman.
O'qituvchining ismi aqlli, mehribon, tushunarli, juda qattiq emas, ammo adolatli. Rus tili bu juda qiyin mavzu va agar biz biror narsani tushunmasak, u bizga hamma narsani yana tushuntirib beradi: "Mayli, noldan boshlaymiz". Va u kamdan-kam hollarda yomon baholarni beradi, u aytadi: "Bizga deuces kerak emas, bizga bilim kerak." Bu har doim ishdan keyin tushunarsiz materiallarni ishlab chiqish va o'rganish uchun imkoniyat beradi. Biz adabiyot darslarida o'qituvchining ismini tinglashni yaxshi ko'ramiz, u juda qiziqarli suhbat quradi va biz uning savollariga javob berishdan, turli yozuvchilarning asarlarini tahlil qilishdan xursandmiz. Ba'zan biz bir-birimizga aralashamiz, chunki hamma o'z fikrlarini bildirishni xohlashadi. Adabiyotda biz odamlarga mehribon, halol va diqqatli bo'lishni o'rganamiz. Bizning o'qituvchimiz har doim biror narsani o'ylab topadi va bilim olish biz uchun qanchalik osonligini so'raydi. Endi biz kompyuter taqdimotlari bilan ishlashni, turli xil vazifalarni, ekrandagi ma'lumotlarni bajarishni yaxshi ko'ramiz. Biz tez-tez insholar yozamiz va o'qituvchining ismi bizni ijodimiz uchun maqtaydi. U bizning iste'dodlarimizni rivojlantirishga yordam beradi va shuning uchun biz unga va men boshqa sinfdagi qiz yozgan she'rlarini ko'rsatamiz.
O'qituvchining ismi ko'plab yaxshi fazilatlarga ega. Tanaffuslarda u hazillashadi, biz bilan kuladi. U juda tezkor va har doim har qanday vaziyatdan chiqish yo'lini topadi. Uning burgut ko'zlari bor, u har doim hamma narsani qanday ko'rayotganiga hayron bo'lamiz. O'qituvchining ismi kamtarona kiyinadi, ammo ta'mga ko'ra u yubka va pidjaklar va kichkina poshnali tuflilarni yaxshi ko'radi.
Bu bizning o'qituvchining ismi. U bizning sinfimizdagi barcha qizlarning va ko'plab o'g'illarning sevimli o'qituvchisi.
XVIII ғасырдың екінші жартысындағы патша үкіметінің Кіші жүз бен Орта жүздегі саясаты
Объяснение:
XVIII ғасырдың екінші жартысындағы патша үкіметінің Кіші жүз бен Орта жүздегі саясаты
Хиуа хандығы
XVIII ғасырдың алғашқы жартысында қазақ қоғамының онсыз да ауыр жағдайын солтүстік-батыстан — башқұрттар мен Еділ қалмақтары, солтүстіктен — Сібір қазақтары, оңтүстіктен Қоқан және Хиуа хандықтары тарапынан төнген қауіп күрделендіре түсті.
Қазақ елінің халықаралық жағдайының шиеленісіне түсуі және ішкі ұлттық тұтастықтың болмауы Әбілқайыр бастаған саяси топтың Ресей империясының үкіметімен жақындасуына жол ашты. Бұл жағдай қазақ қоғамындағы саяси күштердің өзара алауыздығын тереңдете түсті.
Кіші жүзде өзара дүрдараз Әбілқайыр хан мен Батыр сұлтан билік жүргізсе, Орта жүзде Сәмеке мен Күшік хандар ресми хан саналғанымен, Барақ пен Әбілмәмбет сұлтандар да дербес билікті иемденді. Сәмеке мен Күшіктің билігі Ұлы жүздің бір бөлігіне де тарады. Олар өз кезегінде Жоңғарияға тәуелділікте болды. Ал Ұлы жүздің қалған бөлігінде Жолбарыс ханның билігі сақталды. Патша үкіметі қазақ билеушілерінің өзара алауыздығын шебер пайдаланып, әкімшілік және саяси шаралар арқылы батыс аудандарды отарлауын жеделдетті. Қазақ жерінің батыс бөлігі Ресей империясына іргелес орналасқан аймақ еді. Кіші жүздің бірінші болып Ресейге қосылуы мұнда, отарлық езгінің алғашқы ауыртпалығын да ала келді. Осыған байланысты Кіші жүз үнемі ұлт-азаттық қозғалыстың ошағына айналды.
XVIII ғасырдағы қазақ қоғамындағы билеуші топтардың арасындағы алауыздық 1748 жылы Әбілқайыр ханның өліміне әкелді. Бұл қазақ жүздерінің басын біріктіру мүмкіндігін әлсіретті. Әбілқайыр ханның орнына келген Нұралы ханның билігі енді Орта жүзге жүрмеді. Тіпті Кіші жүздің өзінде Әбілқайыр мұрагерлерінің жағдайы орнықты болмады. Нұралыны Кіші жүздің рубасылары түгелдей мойындаған жоқ.
Әбілқайыр хан
Сырдария төңірегіндегі, шекті руы Батыр сұлтанды хан сайлады. Нұралыны тек байұлы рулары қолдады. Нұралы өз жағдайының қиындығын жақсы түсінді, ендігі уақытта қолдауды рубасыларынан емес, патша үкіметі тарапынан іздей бастады. Кіші жүздегі нақты жағдайдың барысын бақылап отырған патша үкіметі де өз тарапынан Қазақ жүздерінің саяси жағынан нығаюына мүдделі болған жоқ. Орта жүздегі Абылай ықпалының арта түсуі, қазақтарға көрші башқұрт халқында азаттық күрестің өрістеуі патша үкіметінің отаршылдық мүдделеріне қайшы келеді.
1748 жылы патша үкіметі Нұралыға хан атағын бекітіп беріп, жылына 600 сом мемлекеттік жалақы белгіленген. Ол орыс мемлекетінен жалақы алатын шенеунікке айналды. Нұралы хан енді өзінің барлық іс-қимылдарын патша үкіметімен ақылдасып жүргізуге тиіс болды, оған Орынборға аманат жіберіп тұру міндеті жүктелді. Патша үкіметінің бұл шаралары Нұралыға деген сұлтан ақсүйектері мен рубасыларының қарсылығын одан әрі өршіте түсті. XVIII ғасырдың 40—60-жылдарында оңтүстік шекаралардағы жайылымдар үшін қарақалпақтар, түрікмендермен қақтығыстар да күшейе бастаған еді.
Қазақтардың Еділ мен Жайық арасындағы жерлер үшін торғауыт қалмақтарымен қарым-қатынасы нашарлай берді. Халықтарды бір-біріне айдап салу мақсатында патша үкіметі «ішкі жаққа» өткен қазақтарды тұтқындауға бұйрық берді. Осының бәрі Нұралы хандығында қысқы жайылымдар үшін жер тапшылығы дағдарысын туғызды.
Еділ
Патша үкіметінің Каспий теңізінің солтүстік-батыс өңіріндегі құнарлы да шұрайлы жерлерді орыс помещиктеріне бөліп беруі қазақтардың дәстүрлі жайылымдық жерлерін мейлінше тарылтты. Жайық бойын қуалай тұрғызылған бекіністер тізбегі — Ор шебі қазақтар тарапынан қарсылық тудырмай қоймады. Ор өзенінен әрі жалғасқан Сібір, Ащы шебі Ертіс шебімен қосылды. Ал бекіністерге қоныстандырылған орыс-қазақтар мен жерсіз орыс шаруаларының жергілікті қазақтардың жеріне көз салуы патша үкіметі езгісіне қарсы наразылықтың өрістеуіне негіз болды.
1742—1765 жылдардағы заң актілері бойынша казақтардың Еділ мен Жайық арасындағы, Есіл мен Тобылдың жоғары ағысындағы, Каспий теңізінің солтүстік жағалауы бойындағы жерлерде көшіп-қонуына тыйым салынды. Бұл жағдай казақтардың түпкілікті мүдделеріне қайшы келді. 1771 жылы Еділ мен Жайық арасындағы қалмақтардың біразы Жоңғарияға көшіп кеткеннен кейін де бұл жер қазақ әскерлеріне және мемлекеттік қорға берілді. Осылайша жер тапшылығы қазақ билеушілерінің арасындағы алауыздықты одан әрі ушықтыра түсті.
