У апавяданні В. Карамазава «Дзяльба кабанчыка» расказваецца пра звычайны для вясковага жыцця эпізод — дзеці прыехалі ў вёску да маці «на свежыну» . Але пісьменнік звяртае нашу ўвагу на паводзіны дзяцей, іх адносіны да маці.
Маці вырасціла, выпеставала трох дзяцей: Веру, Ніну і Сцяпана. Мы даведаліся, што ўсе яны добра ўладкаваліся, жывуць у горадзе, не адчуваюць сябе беднымі, а дапамагае маці толькі адзін Сцяпан. Вера і Ніна нават не адчуваюць сваёй віны за тое, што даўно не былі на магіле бацькі, забыліся туды дарогу. Не заўважаюць, што іх маці стала зусім старэнькай, а даглядае такую вялікую гаспадарку. I даглядае не для сябе, а для таго, каб дзеці, прыехаўшы, маглі чаго ўзяць. Пісьменнік не апісвае знешнасці сясцёр, а ўсю ўвагу надае адзенню малодшай сястры Ніны — белы плашчык, чырвоны берэцік, лакавыя чаравічкі. Яна прыехала не дамоў, а ў госці. Ці можна ў белым плашчыку і лакавых чаравічках дапамагчы маці па гаспадарцы? Канешне, не. Ды яна і не збіралася дапамагаць. Яе не ўразілі словы маці аб тым, што цяжка стала «цягнуць» гаспадарку — рукі ломіць і не хапае сіл. Але найбольш яскравы эпізод, які характарызуе ўсіх дзяцей — сцэна дзяльбы кабанчыка. «Смешна было глядзець, як маці бярэ з агульнай кучы кавалак, варочае яго з боку на бок, перакладае з рукі ў руку, гадаючы, каму пакласці, а сёстры і Коля ўважліва сочаць за матчынымі рукамі, маўчаць, ані слова — не да размоў...» Сясцёр і зяця турбуе толькі адно, каб толькі іх не абдзялілі. Адзін толькі Сцяпан заўважае, што маці недзе парэзала палец і ён, заматаны ў белую анучку, «падобны на белую каціную лапку» . Аднаму Сцяпану няёмка, што маці ўсё мяса аддае ім, а сабе нічога не пакінула. Менш за ўсё маці думае пра сябе, а дарослыя дзеці нават не заўважаюць гэтага ў прагным жаданні атрымаць найлепшы кавалак.
Действие происходит в негритянском квартале Чарльстона (штат Южная Каролина) в начале 1930-х гг. Безногий калека Порги любит Бесс, любовницу портового рабочего Крауна. Во время игры в кости хмельной Краун убивает своего партнера Роббинса и скрывается. Бесс решает поселиться у Порги, однако Крауну снова удается подчинить ее себе. Но она любит Порги и просит его защитить ее от Крауна. Ночью, когда тот хочет пробраться в каморку Бесс, Порги вонзает ему нож в спину. Полиция задерживает калеку, а Бесс, убежденная, что он не выйдет из тюрьмы, становится сожительницей торговца наркотиками Спортинг-Лайфа, который увозит ее в Нью-Йорк. Порги возвращается — его вызывали в полицию только как свидетеля. Узнав об уходе любимой, он решает отправиться на ее поиски. Коза, запряженная в тележку, повезет его к Бесс.Несомненно сочувствие авторов к жителям негритянского квартала, людям, выброшенным на дно жизни. Композитор использует мелодии в стиле спиричуэлс и ритмы джаза. Музыка передает внутренний мир героев, их нелегкую жизнь; в ней заложена подлинная человечность, искренний лиризм, задушевность.
Объяснение:
надеюсь
