Лосиное стадо, /напуганное кем-то/ (об. опр.), мгновенно пересекло поляну и скрылось в кустарнике. Около минуты лыжники зорко осматривали побережье, гадая (дееприч.), куда скрылись великаны. И вдруг стадо, чего никто не ожидал, выскочило к реке, понеслось вдоль берега, но у речного изгиба, /увидев кого-то впереди/ (об. обст.), смешалось и, завернув (дееприч.), бросилось на лёд. Огромный вожак, /выгнув горбоносую морду/ и /закинув ветвистые рога на спину /(два об.обст.), во весь опор повел стадо левее небольшой, слегка дымящейся черной полыньи, /держа путь в овраг на этой стороне/ (об. обст.). Ещё один лось, две лосихи и несколько лосят, приотстав (дееприч.), врассыпную неслись в стороне от его следа. На середине реки, где снежок лишь слегка прикрывал лёд, лось-вожак (приложение) со всего разбегу заскользил, /широко растопырив передние ног/ и /присев на задние/ (два об. обст.). Он пролетел так метров десять и, /увидев совсем рядом полынью/ (об. обст.), забился изо всех сил, /стараясь остановиться/ (об. обст.), и грохнулся на бок. Стадо пронеслось мимо и, /выскочив на берег/ (об. обст.) , скрылось в чащобе. Вожак несколько раз сильно мотнул головой, /царапая рогом снег /(об. обст.), потом каким-то чудом, /сработав всеми мускулами/ (об. обст.), разом вскочил на ноги, но поскользнулся и с размаху ударился двадцатипудовой тушей об лёд. Лыжники так и ахнули, увидев (деепр.) , как над водой, среди льдинок заметалась его рогатая голова.
У апавяданні В. Карамазава «Дзяльба кабанчыка» расказваецца пра звычайны для вясковага жыцця эпізод — дзеці прыехалі ў вёску да маці «на свежыну» . Але пісьменнік звяртае нашу ўвагу на паводзіны дзяцей, іх адносіны да маці.
Маці вырасціла, выпеставала трох дзяцей: Веру, Ніну і Сцяпана. Мы даведаліся, што ўсе яны добра ўладкаваліся, жывуць у горадзе, не адчуваюць сябе беднымі, а дапамагае маці толькі адзін Сцяпан. Вера і Ніна нават не адчуваюць сваёй віны за тое, што даўно не былі на магіле бацькі, забыліся туды дарогу. Не заўважаюць, што іх маці стала зусім старэнькай, а даглядае такую вялікую гаспадарку. I даглядае не для сябе, а для таго, каб дзеці, прыехаўшы, маглі чаго ўзяць. Пісьменнік не апісвае знешнасці сясцёр, а ўсю ўвагу надае адзенню малодшай сястры Ніны — белы плашчык, чырвоны берэцік, лакавыя чаравічкі. Яна прыехала не дамоў, а ў госці. Ці можна ў белым плашчыку і лакавых чаравічках дапамагчы маці па гаспадарцы? Канешне, не. Ды яна і не збіралася дапамагаць. Яе не ўразілі словы маці аб тым, што цяжка стала «цягнуць» гаспадарку — рукі ломіць і не хапае сіл. Але найбольш яскравы эпізод, які характарызуе ўсіх дзяцей — сцэна дзяльбы кабанчыка. «Смешна было глядзець, як маці бярэ з агульнай кучы кавалак, варочае яго з боку на бок, перакладае з рукі ў руку, гадаючы, каму пакласці, а сёстры і Коля ўважліва сочаць за матчынымі рукамі, маўчаць, ані слова — не да размоў...» Сясцёр і зяця турбуе толькі адно, каб толькі іх не абдзялілі. Адзін толькі Сцяпан заўважае, што маці недзе парэзала палец і ён, заматаны ў белую анучку, «падобны на белую каціную лапку» . Аднаму Сцяпану няёмка, што маці ўсё мяса аддае ім, а сабе нічога не пакінула. Менш за ўсё маці думае пра сябе, а дарослыя дзеці нават не заўважаюць гэтага ў прагным жаданні атрымаць найлепшы кавалак.
