На мою думку, Шевченко б написав, що доля сучасної української жінки саме те чого він прагнув. Оскільки, сучасна українська жінка та й взагалі сучасний народ більше не кріпаки. А якщо брати саме жінку, то ми змогли добитися того, що краса нашого народу, тепер нарівні з чоловіками може здобувати освіту. Також жінки в наш час мають більше прав ніж раніше. Вони самі можуть обирати свою долю. Тільки їм вирішувати як провести своє життя. Вони не зобов'язані все життя "служити" своєму чоловіку, а можуть обрати собі розкішне життя, де саме вони встановлюють правила. Тому думаю Шевченко б написав схожі слова схожі до моїх, адже він завжди прагнув справедливості.
Менің әжем өте мейірімді, көрікті жан. Мен кішкентайымнан ата-әжемнің қолында өстім. Олар мені адалдыққа, білімге құштар болуға үйретті. Әжем сәл қатаңдау. Әжемнің үнемі біздің қасымызда болғанын қалаймын. Мұңайсам әжеме жеткізуге тырысамын.
Мен мектеп-интернатта оқимын. Сондықтан әжемнің «құлыншағым, ботақаным, айналайын» деген сөзі үнемі құлағыма келеді. Мейрамымен құттықтасам, жадырап, масайрап қалады. Әжемнің үлкейген сайын сәл нәрсеге ренжіп қалатынын байқап жүрмін. Сондықтан ренжітпей, қуантуға тырысамын. Сабақтан жақсы баға алсам, бірінші әжем естиді. Қуанады.
