Відповідь:
1. Які основні складові творчості В. Скотта?
Історизм, гуманізм, прагнення до об’єктивності
2. Що лягло в основу історичного роману?
Антикварний і готичний роман
3. Які умови В. Скотт вважав обов’язковими для створення історичного роману?
Історичну точність, серйозність проблематики, правдивість епохи та історичних осіб
4. У чому полягає головний пафос роману «Айвенго»?
В утвердженні місця особистості в історичному процесі
5. Що не утворює особливий колорит середньовіччя в романах В. Скотта?
Зображення особистих стосунків
6. Який використаний В. Скоттом прийом зробив історичний роман «Айвенго» цікавим для широкої публіки?
Змалювання загальної історії через показ окремих людей
7. Яку назву отримав тип роману, розроблений В. Скоттом?
Вальтерскоттівський
8. Сюжет-Поєднання історичних фактів із художньою вигадкою, широка панорама минулого
Опис героїв-Поєднання історично реального й вигаданого, зображення різних суспільних верств, відсутність негативного й позитивного поділу
Автор у романі-Загалом об’єктивне відображення ходу подій, вираження думок через дещо ідеалізованих персонажів
Історичний підхід- Обумовленість подій і характерів соціально-історичними умовами
Конфлікт-Поєднання з соціальними, національними й моральними чинниками
Пояснення:
XVIII-XX ғасырлардағы Қазақстан тарихы - алуан тағдырлы сипаттағы оқиғаларға толы. 1730-1770 жылдары қазақ билеушілерінің едәуір бөлігі Ресей империясының басшылық рөлін ресми түрде таныды. Бұл Қазақстанды өз тәуелсіздігінен, мемлекеттігінен айырылуына әкеп соқтырып, шын мәнінде отарға айналдырды. Ресей билігін мойындауға мәжбүр болған алғашқы күндерден бастап-ақ қазақ халқының бұрынғы тәуелсіздігін, мемлекеттігін қалпына келтіру жолындағы ұлт-азаттық соғыстар кезеңі басталды. Халық наразылығының тұтануына екінің бірінде ұлттық және әлеуметтік қысым жасау арандатып отырды. Қазақстанның отарлық кезеңінің тарихына, әсіресе оның түйінді мәселелеріне отандық тарих негізінен еліміз тәуелсіздік алғаннан соң, яғни 1991 жылдан кейін баса назар аудара бастады. Бұл түсінікті де, өйткені шет аймақ халыктарының сол кезде отар елдер халықтары аталатынындай, жабайылар тарихы мәселелері өткен кездерде империялық өктемдіктің және марксизмнің қасан қағидасы, тоталитаризм, жеке адамға табынушылық идеологиясының ықпалымен көрінеу бұрмалаушылыққа ұшыратылды. XVIII—XIX ғасырлардағы Қазақстан тарихы Еуразия даласының халықтарына дүниежүзілік тарих ұғымынан тыс қараған Ресей ділінің тұрғысынан пайымдалды. Осының бәрі бүгінгі таңда тарихи өткен кезеңге объективті түрде қаралуы, жаңа көзқарастарды тиянақтауды талап етеді. Ресей мемлекетінің кұрамындағы қазақ халқы тарихының (XVIII—XIX ғғ.) ең көкейтесті жақтарына зерттеушілердің назарын отандық тарихнаманың қол жеткен биігі деңгейінен аудару қажет.[1]
