Оашслс, уже не надо, лплплалададбабабаб

Сыр өңірі – белгілі бір дәстүрдің ғана жеке дамыған жері емес, тоғыз жолдың торабы, сан түрлі тарихи оқиғалар мен көзқарастар бір мүддеге тоғысқан өлке. Сол себепті өңірде өмір сүрген жырау, жыршы, ақын, күйші, әнші, сал – серілер шығармашылығы әлем әдебиетінде сирек кездесетін құбылыс ретінде өзіндік сипаты басым өнер түрі есебінде айрықша назар аударады. Сыр елінде өмір сүріп, аты үш жүзге мәлім болған ақын – жырауларымыз ұрпақ тәрбиесіне, инабаттылық пен ой – өрісінің дамуына, эстетикалық талғам биігінен көрінуін басты назарда ұстаған.Мысалыға, атақты Ешнияз сал, Жиенбай Дүзбенбетов, Сәрсенбай Бөртебаев, Тұрымбет Салқынбаев, Тасберген Құлманов, Шегебай Бектасұлы, Рүстембек Жиенбаев, Дайырдың Оңғары, Молдахмет Дабылов, Жүсіп, Ібаш, Дүйсен, Мұзарап, Үбісұлтан, Әкімгерей, Көшеней тағы басқа да есімі елге кеңінен танылған жыршы-жыраулардың туған, өмір сүрген жері Сыр бойы, Қасиетті Қармақшы жері.

Со времени крещения православная церковь и государство в России были тесно связаны и действовали в общем русле вплоть до 1917 года. Взаимосвязь принимала разные формы. Сразу после крещения слабая церковь нуждалась в государственной поддержке. В период татаро-монгольского ига церковь играла активную роль и в осуществлении верховной власти (Золотой Орды), и в росте влияния Москвы. Позже сформировалось некое разделение властей, но при этом государство и церковь продолжали проводить единый политический курс. Государство поддерживало церковь: спонсировало её, добилось учреждения патриаршества и т. д. Церковь в свою очередь поддерживала государство. Она не выступила, в частности, против опричнины и массовых казней при Иване Грозном, отдельные пытавшиеся возмущаться церковные деятели жестоко поплатились за свои выступления и церковь с этим смирилась. Позиция церкви во время Смуты не однозначно. Как все государственные деятели, церковные иерархи в то время поддерживали разных кандидатов. И до, и после Смуты некоторые иерархи получали большое влияние (такое, какое порой получали и представители государственного аппарата), например, патриарх Филарет был влиятельнее своего сына-царя. После реформ Петра I, замены патриаршества синодом деятели церкви окончательно приобрели черты государственных чиновников и оставались в таком статусе до 1917 года.