Барлық жаулап алынған жер мемлекеттік меншікке айналдырылды. 661-750 жылдары билік басына Омейя әулеті келді. Омейя халифатының жері бес жергілікті басқару аймағына бөлінді. Бірінші аймағына - Иран, Ирак, Шығыс Арабия, Хорасан және Орта Азия жері; екінші аймағына - Хиджаз, Йемен, Орталық Арабия; үшінші аймағына - Армения мен Әзірбайжан, Кіші Азияның шығыс бөлігі; төртінші аймағына - Египет, Ливия, Триполи; бесінші аймағына Батыс Африка және Испания кірді. Әрбір аймақты басқаруға халифтың үкімімен әмір тағайындалды. Әрбір әмірдің екі орынбасары болды. Бірінші орынбасары әмірлікте салық және қаржы мәселесімен, екіншісі дін ісімен айналысты. Халифатқа қарамағындағы аймақты басқарып тұру үшін өте көп әскер керек болды. Бүкіл халифаттағы әскердің басшысы халифтың өзі болып, бас қолбасшы рөлін атқарды. Әрбір әмірлікте жергілікті әскери басқару жүйесі жүргізілді. Әскер бастығы дәрежесі жағынан аймақтағы екінші адам болып саналды. Омейя әулетінің негізгі әлеуметтік тірегі арабтың феодалданған ақсүйектері болды.
Омейя әулеті билік құрған Араб халифатында қоғамдық мекемелер мен мешіттер салуға көп көңіл бөлінді. Сауда және қолөнер айтарлықтай дамыды. Сауда айналымына алтын динар мен күміс дирхем енгізілді.
Омейя әулеті басқарған Араб халифаты орта ғасырлардағы ең ірі мемлекеттердің бірі болды. Бірақ ұзақ жылға созылған ішкі бақталастық Араб халифатын әлсіретті. 750 жылы Әбу Мүслім бастаған көтерілістің нәтижесінде Омейя әулеті билік басынан қуылып, оның орнына Аббас әулеті келді. Мұхаммед пайғамбардың немере ағасы Аббастан тарадық дейтін араб халифтары әулеті үстемдік құрған алғашқы жүз жылда халифаттағы феодалдық қатынас күшейіп, сауда өрістеді. Аббасилік халифат әсіресе һарун ар-Рашид (768-809) пен Мамун (813-833) тұсында кемеліне келді. Халифат Азия, Африка, Еуропа құрлықтарын қамтыған әлемдік державаға айналды. Бұл құрлықтардағы халықтардың өздеріне тән тарихи, мәдени, діни ерекшеліктері болды. Олар әр түрлі тілде сөйлеп, өз салт-дәстүрлерін ұстанды. Бұл сияқты ала-құлалық түбінде әлемдік державаның күйреуіне әкеліп соғатын. Мұндай тағдырдан Халифат та қашып құтыла алмады. ВЫЫЫ-Х ғасырларда Халифат бірнеше тәуелсіз мемлекеттерге ыдырап кетті. Олардың ішіндегі ірілері Бағдад халифаты (750-1258), Фатимилер халифаты (909-1071), Кордова халифаты (756-1031), Саманилер мемлекеті (875-999) т. б. болды.
1258 ж. Шыңғысханның немересі Хулагу хан басқарған моңғол әскері Бағдадты басып алды. Аббас әулетінің соңғы халифі Мустасим өлтірілді де, Араб халифаты мемлекет ретінде жойылды.
1. На рисунке в учебнике изображены шляпочные грибы.
2. Ядовитые грибы: Свинушка тонкая (Синонимы: Коровник, Кобылка, Свинух, Свинарь, Свинорой, Свинуха, Свиное ухо). Жёлчный гриб (Ложный белый гриб). Мухомор красный. Бледная поганка. Ложноопёнок серо-желтый. Шампиньон желтокожий. Галерина окаймленная.
3. В группу съедобных грибов обычно входят те, которые пригодны для кулинарного использования без какой-либо дополнительной обработки, то есть их можно тушить, жарить и варить сразу же после обычного удаления грязи и чистки. К съедобным грибам относятся самые популярные из них – белые грибы, подберезовики, подосиновики, шампиньоны, маслята, рыжики и проч., которые легко отличить от любых других. Но для того, чтобы отличить съедобные грибы надо точно знать не только их внешний вид, но и места характерного произрастания.
Из общих признаков различия между съедобными и несъедобными грибами стоит выделить отсутствие у первых резкого или едкого запаха, характерного ядовитым грибам (например, редьки или хрена), чрезмерно яркого, светлого и броского окраса (как у бледной поганки и мухомора). У них также есть отличия в ножке (отсутствие/наличие сетчатого рисунка, кольцевидной вуали), цвете пластин и мякоти. Еще один признак съедобных грибов – произрастание не в тех местах, где традиционно встречаются аналоги, которые имитируют ядовитые грибы.
Однако существуют грибы, потенциально опасные лишь в сыром виде: после варки, содержащиеся в них отравляющие вещества растворяются в воде и грибы становятся пригодными к употреблению. К ним принадлежат сыроежка жгучеедкая, груздь черный и желтый, волнушка розовая, строчок обыкновенный. Нередко причиной отравления могут стать и вполне съедобные грибы: особенно опасны старые (крупные, темные, червивые), а также залежавшиеся – как в свежем, так и в приготовленном виде
