Охарактеризовать верш " замалёўка" автор: петрусь бровка
спявае лета над барамі,
сасёнкі струнамі звіняць,
гамоніць поле каласамі,
шапоча ў кветках сенажаць.
шумяць вятры ў гаях напеўна.
адна рачулка ў чаратах
бурчыць, варочаецца гнеўна,
бы мулка спаць на камянях.

а можа, з навіны ў ахвоту,
пакуль міне плацінаў строй,
так напрацуецца да поту,
што пара раніцой над ёй.

1) Культура Московской Руси. 
Со 2-й половины 14в начинается подъем русской культуры, обусловленный успехами хозяйственного развития и победой в Куликовской битве (1380). Возрастает влияние Москвы как одного из культурных центров. 

Литература – темы – борьба с иноземными захватчиками « Слово о гибели Русской земли» , «Житие Александра Невского» - воспеваются его подвиги. «Задонщина» - написана в жанре повести Сафонием в конце 14в, посвящено победе на Куликовом поле. 

Широкое развитие получило зодчество, в первую очередь в Пскове и Новгороде (крупнейший центр культурной жизни) . Традиции русского зодчества опирались на традиции архитектуры домонгольского периода, облик церкви на Ковалеве 1345, образец нового стиля 2-й половины 14в – церковь Федора Стратилата на Ручье 1360-61. 
Одновременно с храмовым, в Новгороде велось крупное гражданское строительство, совместно с немцами построили Грановитую палату 1433 для торжественных приемов и заседаний совета господ. В 1302г в Новгороде заложен каменный кремль. 
Другим крупным центром был Псков, вся архитектура носила облик крепости. Строители создали особую систему перекрытия зданий со взаимно перекрещивающимися арками, псковские мастера завоевали известность. 
В Москве каменное строительство началось во 2-й четверти 14 в. – сооружение белокаменной крепости Московского Кремля, затем на территории были сооружены храмы и здания. 
Велось строительство в Коломне (Успенский собор) , Серпухове, Звенигороде (успенский собор) . 

Живопись. Особое распространение получила иконопись, они служили заменой стенной живописи храмов, т. к. храмы были деревянные. 
Новгородская иконопись – изображение одного святого, если несколько, то в фас, с конца 14в икона – главный вид изобразительного искусства. 
Псковская иконопись отличалась типами лиц и смелостью композиции. Широкое распространение получила фреска – живопись по сырой штукатурке красками, разведенными на воде. В 14в фрески получают новые черты: композицию, пространственный характер, вводится пейзаж, усиливается психологизм изображения – фрески Федора Стратилата на Ручье «Благовещение» . 

Феофан Грек – фрески, иконы, отличаются монументальностью, силой и драматической выразительностью образов, смелой живописной манерой. В его творчестве выделяются 2 периода: новгородский (создает редкие по одухотворенности пр-ния) и московский (спокойные и уравновешенные) . В Новгороде церковь Преображения на Ильине Улице 1378. В Москве – церковь Рождества Богородицы 1395-96, Архангельский собор в Кремле. Вместе с Прохором и Андреем Рублевым – Благовещенский собор в Кремле 1405г. Его искусство определило развитие московской школы живописи. 

Андрей Рублев – канонизирован русской православной церковью. Его творчество знаменовало подъем русской культуры, постигает расцвета московская школа живописи. Его работы отличают глубокая человечность, одухотворенность образов, совершенство художественной формы, отличие от Грека – персонажи мягче, человечнее. фрески на тему страшный суд в Успенском соборе во Владимире 1408, Иконостас в Троице-Сергиевом монастыре 1424-26, иконы - Апостол Павел, Архангел Гавриил. , Троица (в Третьяковской галерее).

ответ: Қорқыт ата – түркі халықтарына ортақ ұлы ойшыл, жырау, қобызшы. Қорқыт сөзін "Хорқұт" сөзінен шыққан. "Хор" деген көне түркі тіліндегі "Өр" деген сөз, "Һор" деп те айтылған. Ал, "құт", ол кәдімгі "құт", "береке", "игілік" деген сөз. Демек Қорқұт сөзі "жоғарыдан келген құт" деген мағынада. Бірақ қазақ тілінде ол Қорқыт болып, кейін осы атаудан талай аңыз-ертегілер туған.[1]

Қорқыт ата өмірде ізі, артында әдеби-музыка мұрасы қалған тарихи тұлға ретінде белгілі. Қорқыт атаның өмір сүрген кезеңі туралы ғылымда әр түрлі болжамдар қалыптасқан. Алайда зерттеулердің көпшілігі Қорқыт ата Сырдария бойында өмір сүрген оғыз-қыпшақ тайпалық бірлестігінде 10 ғасырдың басында дүниеге келген деген тұжырымға саяды. Рашид әд-Дин “Жамиғ Ат-Тауарих” атты тарихи шежіресінде Қорқыт Атаны қайы тайпасынан шыққан десе, Әбілғазының “Түрік шежіресінде” оның тегі баят екендігі, оғыздардың елбегі болып, 95 жасқа келіп қайтыс болғандығы айтылады. Сыр жағасына жақын жерде Қорқыт атаның зираты болғанын Ә.Диваев, т.б. ғалымдар өз еңбектерінде атап өтеді. Ә.Қоңыратбаевтың зерттеулерінде Қорқыт ата 11 ғасырдың басында дүниеден өткен делінсе, Ә.Марғұланның еңбектерінде ол 7 – 8 ғасыр аралығында өмір сүрді деген пікір айтылады. Қазақ философиясы тарихында Қорқыт ата– ел бірлігін нығайтқан кемеңгер қайраткер, түркі дүниетанымының негізін жасаған ғұлама ойшыл, әлемдік ақыл-ой мәдениетінде өзіндік орны бар философ-гуманист ретінде көрінеді. Қорқыт Ата жайындағы аңыздардан оның бойындағы үш түрлі өнер ерекше айқындалады. Біріншіден, ол оғыз-қыпшақ ұлысынан шыққан айтулы бақсы, абыз. Екіншіден – күйші, қобыз сарынын алғаш туындатушы өнерпаз. Үшіншіден – әйгілі жырау, оның жырлары оғыз-қыпшақ өмірін бейнелеген әдеби-тарихи мұра. Түркі халықтарының фольклорындағы Қорқыт ата туралы аңыз әңгімелердің бірі оның

Объяснение: не аз жазу керек, қысқартуға болады