3. Что относится к липидам? Антитела​​подсолнечное масло​​тростниковый сахар​

4. Что относится к белкам?
​Антитела ​​подсолнечное масло ​​тростниковый сахар

5. Что относится к углеводам?
​Антитела ​​подсолнечное масло ​​тростниковый сахар

6. Мономером нуклеиновых кислот является
​Нуклеотид ​​аминокислота​​​мальтоза

7. Какая нуклеиновая кислота НЕ участвует в процессе транскрипции биосинтезе белка?
​ДНК ​​иРНК​​тРНК

8. В этапе трансляции не принимает участие:
​ДНК​​иРНК​​тРНК

9. Функцией митохондрий в клетке является
​Синтез белка​​транспорт веществ​​энергетическое обеспечение

9. Функция лизосом в клетках
​Пищеварительная​​синтез белка​​поддержание формы клетки

10. Эвглена зеленая по питания относится к
​Автотрофам​​ гетеротрофам​​миксотрофам

11. Мышь полевая по питания относится к
​Автотрофам​​гетеротрофам​​миксотрофам

11. Клен канадский по питания относится к
​Автотрофам​​ гетеротрофам​​миксотрофам
12. Автотрофный питания предполагает, что организм очень

Растения, появившиеся путем вегетативного размножения, обычно развиваются значительно быстрее, чем особи, появившиеся из семян, т. е. половым путем. Они могут раньше перейти к плодоношению, значительно быстрее захватить необходимую им площадь, быстрее расселиться на большой территории. Вегетативное размножение позволяет сохранить неизменными свойства вида. В этом заключается его большое биологическое значение.

Вегетативное размножение у растений может осуществляться случайно отделившимися частями тела растения. В природе широко представлено укоренение частей побегов, отдельных листьев, почек, кусочков корней и корневищ. Части растений, используемые для вегетативного размножения, называют черенками. Но у многих растений в процессе эволюции сформировались видоизмененные органы: клубни, луковицы, столоны, усы, клубнелуковицы, корневища. С их успешно осуществляется вегетативное размножение. Тому же служат и особые придаточные почки растения, называемые выводковыми почками.

Дәрумен — адам мен жануарлардың тіршілігіне, олардың ағзасындағы зат алмасудың бірқалыпты болуы үшін аз мөлшерде өте қажетті биологиялық активті органикалық қоспалар. Дәрумен (латынша віта – тіршілік және амин) туралы ілімнің негізін 1880 жылы орыс дәрігері Николай Лунин салды. 1912 жылы поляк дәрігері Казимеж Функ сол кезге дейін жасалған тәжірибелер нәтижесін қорытындылап, ғылымға дәрумен терминін енгізді. Дәрумен немесе витамин - салыстырмалы құрылысы күрделі емес және әртүрлы табиғаты бар төменгі молекулярлы органикалық қосылыстардың тобы. Бұл жиынды химиялық табиғаты бойынша органикада біріктіріледі, олардың ортақ қасиеті гетеротрофтылармен азық түрінде тұтынатынында. Автотрофты ағзалар да дәруменге мұқтаж болып келеді, дегенмен олар дәруменді синтез жолымен не тікелей қоршаған ортадан алады.

А.

Дәрумен.

Тағамдар құрамында (немесе қоршаған ортада)дәрумендер саны айтарлықтай көп емес болғандытан, олар микронутриент болып табылады. Дәрумендер қатарына әдетте микроэлементтер мен алмастырылмайтын амин қышқылдары жатқызылмайды.

Дәрумендерді зерттейтін ілім витаминология деп аталады.

Дәрумендердің көбісі коферменттер болып табылады. Дәрумендердің көпшілігі ферменттердің негізгі құрамдас бөлігі болып табылады. Ағзада үздіксіз жүріп жататын химиялық реакциялар, мысалы, ішкен тағамның, мал азығының ыдырап, қорытылуы, ферменттердің қызметіне байланысты. Тағамның құрамында дәрумен жеткіліксіз болса, адам әр түрлі ауруға шалдығады. Ал дәруменді (әсіресе, А және Д дәрумендерін) шамадан тыс көп қабылдау ағзаның улануына (гипервитаминоз) соқтырады. Ол көбінесе, жас балаларда жиі кездеседі. Қазір барлық дәрумендерді суда еритін дәрумен, майда еритін дәрумен және дәрумен тектес заттар деп бөледі.

Объяснение:

СИПАТТАМАСЫ БЕРІЛМЕГЕН