Патрэбна напiсаць сачыненне на тэму "каб каб прануць нас да слёз, сам зарыдай паэт" па ўрыўку "у яго быу свет " iз паэмы "сымон-музыка" якуба коласа (на старонку)

урывак з паэмы:

у яго быў свет цікавы,
свае вобрязы, жыццё,
і ў душы яго ўсе з’явы
сваё мелі адбі
так, і праўда: не падобны быў
сымонка на другіх:
гэта быў хлапчук асобны.
у яго вачах жывых
думка нейкая бліскала,
утаропіцца, глядзіцы
і на губках смех, бывала,
заблукае,
бедны хлопчык быў загнаны,
у бацькоў нялюбы сын,
бо відочныя заганы
і меў толькі ён адзін.
не такі, як усе дзеці,
нейкі вырадак, дзіўны,
нёс віну за ўсё на свеце,
вінаваты без віны.
з ім і дзеці не дружылі,
не прымалі да гульні,
і ў самоце прахадзілі
веснавыя яго дні.
і любіў ён адвіноту,
бо так лепей было жыць:
тут ён мог себе у ахвоту
песні пець і гаманіць.
вось улетку дык равдольна:
выйдзе з хаты ў поле, луг:
цёпла ўсюды і прывольна,
сонце многа, чысты дух.
на каменьчык сядзе ў збожжы
не схіснецца і маўчыць,
ловіць сэрцам спеў прыгожы‚
як жытцо загаманіць,
як эазвоняць, заіграюць
мушкі, конікі, жучкі
і галоўкай заківаюць,
засмяюцца васількі.
спеў у сэрцы адклікаўся,
і так добранька было,
што сымонка сам смяяўся,
усё смяялася, цвіло.
заміраў тады хлапчынка,
і здавалася яму,
што ён знае, як травінка
сваю думае думу,
што гаворыць жытні колас,
і аб чым шуміць ячмень,
і чаго спявае ўголас
мушка, конік, авадзень,
што ўгары над срэбрам жыта
пяе жаваранак той
так прыгожа-самавіта,
і зачым у высь блакіту
ідзе ветрык пехатой,
у высь тую, дзе хмурынкі
над зямлёй плятуць вянкі

50
​

Імя Анастасія - жаночая форма мужчынскага імя Анастасій. У перакладзе з грэцкай мовы азначае «вяртанне да жыцця», «уваскрашэнне», «ўваскрослая», «адроджаная», «несмяротная». Народная руская форма - Настасся.
Анастасія добрая майстрыха - умее яна і шыць, і вязаць, і добра рыхтуе. Пасталеўшы, яна будзе імкнуцца трымаць свой дом у чысціні, яна будзе строгая, але справядлівая ў гэтых адносінах і да мужа, і да дзяцей. Яна не любіць трымаць у хаце нічога лішняга. Усе, што ўжо стала непатрэбным, яна без шкадавання ці падорыць, калі гэта можна падарыць, ці ж выкіне. Насця любіць акружаць сваю ўтульнасць кветкамі, карцінамі, дыванамі. У яе хаце заўсёды можна знайсці і прыгожую скрыначку, і незвычайную цацанку. Але ў Настенька ўсе гэтыя рэчы будуць прыносіць карысць, служыць ёй у гаспадарцы. Насця чалавекалюбны, яна вельмі душэўны і спагадны чалавек, ёй не чужыя жаль і міласэрнасць. Многія прысвячаюць яе ў свае ўласныя таямніцы, яна ўмее захоўваць сакрэты. Часцей за ўсё, Анастасія выбірае тыя прафесіі, дзе яна можа дапамагаць людзям, можа аддаваць сваё цяпло, клапаціцца аб кім-то. Яна можа стаць медсястрой, выхавальнікам дзіцячага саду, псіхолагам. Таксама ў дарослым Анастасіі працягвае жыць фантазія, таму, здараецца, што Насці выбіраюць рамантычныя, аб часам і небяспечныя прафесіі. Яны могуць стаць артысткамі, цыркавымі артыстамі, ратавальнікамі, альпіністамі. Анастасія заўсёды гатовая ахвяраваць сваімі жаданнямі, сваім часам на карысць іншага чалавека.

Кожная пара года асаблива прыгожая, але вясна, мне так здаецца, найпрыгажэйшая. З прыходам вясны быццам зараждаецца новае жыцця. Рэчки вызваляюцца з-пад халоднага льду, што укрывау яе усю зиму. Дрэвы прачынаюцца ад сну и распускаюць новыя лисця. Птушки здалеку прылятаюць на родную зямлю и звонкими галасами прабуджаюць нават усю зямлю ад крэпкага сна. Сонейка так сама прачынаецца и пачынае з новай силай асветливаць, саграваць усю зямлю. Чалавек так сама становицца найвесялейшым, падаткавым. Зимняя халодная пагода змяняецца на цеплую, ласкавую, вясеннюю. Цяпер ужо людзи апранаюць больш легкае адзенне. Нават увесь мир усю зиму чакау вясны, каб зноу адчуць цеплыню, ласкавасць, прыажосць роднай прыроды. Вось за гюта я так кахаю вясну.