Састауце план,,завяжы вузялок

Якуб Колас "Новая зямля"

1.

І думка вынікне — праходзіць,

Як тыя хмаркі на заходзе,

Што без слядочка, быццам цені,

У смутным нікнуць задуменні.

2.

Званок, другі і зараз трэці,

І дрыгнуў поезд, быццам чэрці

Яго сярдзіта скаланулі,

Дождж цэлы іскар сыпанулі

І страшным рогатам заржалі

Ды з дымам далей паімчалі.

3.

І люду мноства тут хадзіла,

Найболей моладзь гарадская,

Ды худасочная, благая,

Ўсё панічы-зухі, паненкі,

А станік іх, бы ў восак, ценкі;

Ідуць, шнуруюць па дарожках,

А чаравічкі на іх ножках

Так і паскрыпваюць, спяваюць,

Нібы капыцікі мільгаюць;

Ідуць, спусціўшы вачаняткі,

На погляд ціхі, як ягняткі.

4.

Вось як цяпер, перада мною

Ўстае куточак той прыгожа,

Крынічкі вузенькая ложа

І елка ў пары з хваіною,

Абняўшысь цесна над вадою,

Як маладыя ў час кахання,

Ў апошні вечар расставання.

5.

Хоць я няволяй цяжка змучан

І з родным берагам разлучан,

Ды я душою ажываю,

Як вокам мыслі азіраю

Цябе, мой луг і бераг родны,

Дзе льецца Нёман срэбраводны,

Дубы дзе дружнай чарадою

Стаяць, як вежы, над вадою

Даўнейшых спраў вартаўнікамі

І ззяюць грозна жараламі.

Касманаўт вяртаецца на Зямлю са свайго апошняга падарожжа. У якасці падарунка яму камандзір прапаноўвае заляцець на маленечкую планету на краі Галактыкі, дзе касманаўт заўсёды хацеў пабываць. На планеце не было нічога, акрамя нейкіх шароў у паветры. Касманаўты прыхапілі з сабою два. У час падарожжа адзін з шарыкаў стаў змяінаю галавою і на беларускай мове сказаў, што яны - змеегалоўнікі, якія ўмеюць мяняць форму і хутка разумеюць чужую мову, што яна - старая і не даляціць, а другі - яе сын. Яна папрасіла не рабіць сыну нічога кепскага і адпусціць па прыбыцці на Зямлю. Маці хутка памерла. А сына на Зямлі касманаўты адпусцілі, і ён стаў раслінай. Касманаўт назваў яе змеегалоўнік Руйша, і з часам яе занеслі ў Чырвоную кнігу.