у многіх відаў працэс размнажэння і ступень забяспечанасці кармоў ня прымеркаваны да вызначанага часу года, а залежаць ад дынамікі экалагічных фактараў у плыні сезону або на працягу года. у папуляцыях такіх відаў назіраецца неперыядычныя ваганні колькасці
стылітычны аналіз нужен

Кожны чалавек – гэта цэлы свет (К. Чорны). Чалавек – заўсѐды бог. Але тады, калі ѐн падобны толькі на самога сябе (Я. Скрыган). Не шукай на свеце нейкую падкову, /Што прыносіць шчасце і знішчае злосць. / Не чакай ад неба цудаў і спакою, / Ведай: / На Зямлі ты – гаспадар, не госць (П. Пруднікаў). Вада і агонь, якія пярэчаць адно аднаму, мірацца на чалавеку: і вада ачышчае яго, і агонь таксама (А. Разанаў). Калі нараджаецца чалавек, нічога ў свеце не памірае ўзамен (Г. Марчук). Кожны чалавек носіць у сабе храм. Штодзень, з году ў год. Толькі ў адных ѐн маўчыць, а ў другіх звоніць на ўсе свае званы. Але ѐсць яшчэ і трэція: званы раздзіраюць такому душу, аднак ніхто гэтага звону не чуе – чалавек не выпускае яго з сябе. Апошнія паміраюць першымі – раней за ўсіх. Ад карозіі храма, які яны носяць у сабе. А раўнадушныя сцвярджаюць – ад разрыву сэрца (Я. Сіпакоў)
Выпиши какое понравится, там где такой знак / это четверостишие

Музыкальной школе Школа! Твой порог незабываем:
Ранец, сменной обуви мешок…
Первый раз мы с мамами шагаем,
А, вернее, делаем шажок. Трепетно, взволнованно и странно –
Мир богатства звуков, волшебство!
Был для поступающих желанным,
А играть – уменьем, колдовством. Пальцы наши были неуклюжи,
Руки непослушны… Тяжело.
И от звуков увядали уши,
Создавалось наше мастерство. Мы трудились всяко: наслаждались
Звуками, ленились иногда,
И по-разному мы все старались,
И летели чередой года… Снова у знакомого порога –
Покидаем этот чудный храм
И уносим в душах очень много,
Да и много оставляем там! До свиданья, дорогая школа,
Светлый холл, порядок и уют,
Ребятишек хоровод веселый,
Где 7 лет давали нам приют. Где учили, прививали знанья,
Расширяли души, кругозор,
Среди всех сокровищ мирозданья
К музыке наш обращали взор. Музыка нам в души проникала,
Забирала навсегда в полон,
И за то, что нашей жизнью стала,
Вам, учителя, земной поклон!