жыу на белам свеце вадзяник,жыу ен на ьалоце и любиу размауляць,але людзи к яму не прыходзили,бо пугалися. тады вырашыу ен украсци дзиця и прывесци сабе на балота. дачакаушысь ночы выйшау вадзяник да вески, и падумау,навошта мне непаслухмянае дзиця? я украду добрае и паслухмянае. украу вадзяник дщяучынку малую,гадоу 10 . прывеу сабе на балота. а дзяучынка првчнулася и не спужалася,яна любила новыя знакомствы. вадзяник спытау яе,часу ты не пудаешся? а яна адказала-я цябе навучу добрым справам,хату тваю прыбяру,и оюдзи да цябе прыходзиць будуць,и я так сама,але ты за гэта мне адпусци. вадзяник згадзиуся,дзяучына зрабила тое,што абяцала. и прыходзили людзи кожны день да вадзянмка и з им чай пили. канец
жыў-быў хлопчык андрэй. як то раз, пайшоў андрэй у лес, па ягады і і грыбы. знайшоў ён палянку з грыбочкі. зайшоў яшчэ глыбей у лес, і заблудзіўся.
бачыць хлопчык - хатка, а каля хаткі - курыныя ножкі. выходзіць з хаты баба-яга. і кажа:
-навошта ты ў мой лес прыйшоў? ой, ды з'ем я цябе!
а тут з-за дрэў выходзіць мядзведзь і кажа:
-ай, міхаіл копатович, як вы ў свой час! тут як-раз хлапчук у твой лес зайшоў, будзе у нас! зварым яго, акурым!
-нет! -закрычаў на яе мядзведзь-я яго забяру з сабой!
і павёў яго за ручку, ды да сваёй бярлозе.
-як цябе клічуць. хлопчык? -кажа ціхім клапатлівым голасам мядзведзь.
- андрэй.-кажа хлопчык.
-у, понятно.а дзе жывеш і чаму ў лес зайшоў? -спрашивает лясны звер.
- ды там, за лесам я жыву. не далёка. а ў лес я за грыбамі пайшоў, палянку знайшоў, і па грубочку, па грыбочкі і заблукаў
- а як выглядае твой дом?
-ну, як сказаць стаіць на ўскрайку, аранжавага колеру, з черепаичной дахам.
-ну тады я , дзе твой дом. пайшлі за мной.-і даў андрэю лапу.
вывеў мядзведзь хлопчыка з лесу і з таго часу яны сябруюць.
