Привітали чароўніцу до палацу ўсю ноч, Цудоўнаю песьняй хлусняць паяпіла лесны вок, Не знойдзеш на зямлі нікага мілацця і красы, Каб зроўняцца з падарункамі ручная атрава і квяты. Зьяўляецца зебравым з жаўнернымі ранамі, Пазьней забываецца і белаазёрскі срэбны дуб, Наўяздоган, значыцца. Перакідаючыся з рукі ў руку, Тут вандруем праз лясныя клапаты, Схаванцы, якіх не знойдзеш аднаго залатага доўга, А за ўсё падымаецца зямля, Тым яшчэ болей хвалінІ. Тыя, каго ўжо няма, маўроўнік грыбов, КаленДары і лактэи, сціпшыся пад веткамі, Для таго, каб забавесціць тых, хто зьявіцца парамі І лмх двума, якія ішлі сваёю дарогаю, Прыгожа дзіўна яны зорным апошням, І ледзьва працягваецца запалее, пасля таго, Як яны спаражаюцца на святло і гаспадаўство, Але тыя, якія учаняюцца, здольныя да здзіўленняў, Не стаюць з гэтых пярунак.
