Гляджу: ідуць па дарозе пан з чарнакніжнікам і раптам павярнулі да густога яловага лесу.
Грышку пакідаюць сілы: ён выпускае з рк дуду і падае, самлелы, на дол.
Ад гэтага крыку прачынаюцца парабкі, бягуць на дапамогу і знаходзяць яе ў сенцах: яна ляжыць як нежывая.
Карпа меў шмат парабкаў - было каму ісці з сярпом на жніво.
Мружыце вочы на святле - спалі, мала вам ночы, гультаі.
Толькі сказаў гэта - залятае ў вакно сарока, большая і зграбнейшая за іншых сарок, пёры на ёй белыя, як снег, вочы чорныя.
Вясна там надзвычай прыгожая, калі па лугах разальецца вада і ў паветры над возерам і ў лясах зазвіняць галасы птушак, што вяртаюцца з выраю.
Калі хто прыязджаў да яго, маючы якую патрэбу, які-небудзь падарожны ці квестар, ён найласкавей яго прымаў, частаваў, пакідаў начаваць і выконваў усе жадункі, узнагароджваў, абы толькі той расказаў яму якую казку.
(Шляхціц Завальня)
Паэзія аказвае вялікі ўплыў на жыццё не толькі грамадства, але і асобнага чалавека. Яна перагортвае штодзённыя погляды і меркаванні людзей, усё, што было нязначным, становіцца важным. І наадварот, рэчы, якія раней вылучаліся на першы план, становяцца другараднымі.
Асабіста для мяне паэзія з'яўляецца выратаваннем ад таго свету і часу, дзе я жыву. Азіраючыся вакол, я бачу толькі хлусня і жорсткасць грамадства. Людзі сталі думаць толькі пра сябе, грошы замяняюць сяброў і родных, забойствам дзіцяці ўжо нікога не здзівіш. Часам мне здаецца, што свет сышоў з розуму ...
Таму, каб не зламаць пад цяжарам і прыгнётам гэтых думак і разважанняў, якія толькі ўводзяць у падушаны стан, я імкнуся выплёскваць свае эмоцыі на творчасці. У сваіх вершах або малюнках я паказваю ўсё, што адбываецца ў мяне ўнутры. Для многіх людзей гэта не рашэнне, так як яны баяцца вымовы грамадства на сваю паэзію і таму імкнуцца яе не паказваць. На маю думку, гэта толькі пагаршае іх стан, яны становяцца яшчэ больш замкнёнымі ў сабе, што можа прывесці да адмоўных наступстваў.
Можа быць гэта і дрэнна, але для мяне меркаванне людзей, якія не блізкія мне, абсалютна абыякава. Часта я проста не ўспрымаю крытыку, але не з-за таго, што лічу сваю паэзію дасканалай. А толькі таму, што мяркую, калі вершы ідуць ад сэрца і пішуцца ў парыве эмоцый, іх нельга заганяць у рамкі. Яны як вольныя птушкі павінны парыць у нябёсах, а не быць зняволенымі ў клетках стандартаў.
Роля паэзіі ў маім жыцці? ... Цяжкае пытанне, на які я не магу дакладна адказаць. Паэзія для мяне зняць з сябе негатыўныя эмоцыі, і проба сваіх сіл у творчасці, а часам проста данесці да людзей тое, што не магу выказаць простымі словамі
