1. Ніхто не зробіць горш табе, чым сам сабе. 2. Моцны не той, хто стрымлівае коней, а хто можа стрымаць сябе.

3. Лепш ніякі, чым абы-які.

Сфармулюйце антытэзісы да прыведзеных выказваняў. Падбярыце да іх аргументы і контраргументы.

Былы некалі вёскай, Лунінец стаў горадам дзякуючы таму, што праз яго прайшла адна з галінак Палескіх чыгунак. З тых часоў ён застаецца важным транспартным вузлом, які размешчаны паблізу аўтатрасы М10, якая злучае Брэст з Гомелем. Насельніцтва Лунінца складае 24.816 чалавек (на 1 студзеня 2018 года).

Лунінец трывала асацыюецца з трускаўкай, а яшчэ гэта ціхі горад, дзе шмат зеляніны і прыемная, паралізаваная атмасфера. У розны час тут жылі і працавалі многія вядомыя людзі, а старадаўнія пабудовы захоўваюць памяць пра яго гісторыі. Горад таксама служыць зручнай адпраўной кропкай для агляду прыродных славутасцяў, якімі багаты Лунінецкі раён.

Чаму важна памятаць пра вайну?
Ніхто не павінен забываць усіх жахаў Вялікай Айчыннай вайны. Тую цану, якія аддалі людзі ў гэтай барацьбе. Забыцца - гэта значыць здрадзіць сучаснасць і мінулае. Наша задача сейчас- гэта памятаць і ўшаноўваць памяць тых людзей, дзякуючы якім мы можам знаходзіцца тут.

Безумоўна, вайна забрала мільёны жыццяў, але ёсць тыя, хто вярнуліся. Тыя, хто яшчэ жыве ў гэтай краіне, за якую 75 гадоў таму адчайна змагаўся. Гэта тыя, хто забяспечыў нам жыццё і будучыню.

Чаму нельга забываць вайну? Памяць - гэта тое адзінае, акрамя слоў, чым мы можам сказаць дзякуй. Памятаючы, пра няшчасці, якія прынесла вайна, мы даказваем, што прынесеныя ахвяры былі нездарма.

Амаль у кожнай сям'і ёсць уласны герой. Ёсць тыя сем'і, героям якіх удалося вярнуцца. Які прайшлі праз усе жахі вайны і перадалі сваю гісторыю і іншым. Подзвіг кожнага з іх павінен заставацца адбіткам ў нашых душах.

Семдзесят пяць гадоў назад людзі, не задумваючыся, аддавалі свае жыцці, дзеля будучыні для новых пакаленняў. Яны не думалі пра памяць і гонару, якую ў выніку заслужылі. Самае важнае было - вызваліць краіну і людзей. Спыніць панаванне адной нацыі. І ім гэта ўдалося.

Вось, чаму важна памятаць пра тыя дні, калі частка насельніцтва была назаўсёды сцёртая з Зямлі.

Пра тых сем'ях, якія назаўсёды страцілі сваіх родных і блізкіх.

Пра тых дзецях, якія толькі з'явіліся на свет, жылі ў бясконцым страху.

І, вядома, пра тых, хто дайшоў да нашых дзён.

Не забываць пра мінулае і глядзець у сучаснасць.