Аральный разбор слова дзесяцімільенны

Маша Іванова ішла ў бібліятэку па кнігі, газеты і часопісы, але забылася ўзяць свой гадзіннік и вырашыла запытацца ў хлопца, які ішоў ёй насустрач:

 — Добры дзень, прабачце, калі ласка, а вы не падкажаце, колькі цяпер часу?

 — Вітаю! Падкажу. Зараз чвэрць адзінаццатай, — адказаў ён.

 — Вялікі дзякуй! — сказала Маша.

Няма за што, — адказаў хлопец. — Дарэчы, я часта бачу вас у бібліэтэцы. Мяне завуць Міхась. А вас?

Маша.

Вельмі прыемна! Ці не хочаце выпіць са мной кавы сёння ўвечары? — запытаўся Міхась у Машы.

З вялікай асалодай! — адказала яна. — Запішыце, калі ласка, мой нумар тэлефону, дамовімся пра сустрэчу крыху пазней.

Дагаварыліся! — адказаў Міхась. — Да сустрэчы!

Хатiкa: Самы лепшы сябар.

Прафесар універсітэта Паркер Уілсан знаходзіць на вакзале шчанюка , адпраўленага з Японіі ў Амерыку . Так як ніхто за ім не з'яўляецца , Паркеру даводзіцца пакінуць шчанюка ў сябе. За той час , што сабака жыве ў прафесара , паміж імі ўзнікае моцнае сяброўства. Паркер вельмі моцна прывязваецца да свайго новага прыяцеля . Кожны дзень Хатiка праводзіць гаспадара да вакзала , калі той адпраўляецца на працу , а ўвечары прыходзіць да вакзала , каб сустрэць яго . У адзін з дзён прафесар раптоўна памірае на лекцыі ў універсітэце ад сардэчнага прыступу . Не дачакаўшыся гаспадара , Хатико працягваў прыходзіць на станцыю , не прапускаючы ні дня. Нягледзячы на тое , што сабаку спрабавалі забраць сваякі прафесара, ён нязменна працягваў вяртацца на станцыю . Мясцовыя гандляры і чыгуначнікі падкормлівалі Хатiка , захапляючыся яго упартасцю і адданасцю. Неўзабаве аб незвычайным сабаку даведаюцца газетчыкі , і Хатiка становіцца героем прэсы. Да канца сваіх дзён Хатiка штодня прыходзіць на станцыю да прыбыцця цягніка , і чакае да самага вечара , што вось-вось яго гаспадар выйдзе з чарговага цягніка. Ён так і не прыходзіць , але Хатiка - верны сабака - не пакідае свайго месца. На той станцыі адданы сабака і памёр, не дачакаўшыся гаспадара.