всем заранее , всех люблю❤️❤️❤️​

Кожны чалавек – гэта цэлы свет (К. Чорны). Чалавек – заўсѐды бог. Але тады, калі ѐн падобны толькі на самога сябе (Я. Скрыган). Не шукай на свеце нейкую падкову, /Што прыносіць шчасце і знішчае злосць. / Не чакай ад неба цудаў і спакою, / Ведай: / На Зямлі ты – гаспадар, не госць (П. Пруднікаў). Вада і агонь, якія пярэчаць адно аднаму, мірацца на чалавеку: і вада ачышчае яго, і агонь таксама (А. Разанаў). Калі нараджаецца чалавек, нічога ў свеце не памірае ўзамен (Г. Марчук). Кожны чалавек носіць у сабе храм. Штодзень, з году ў год. Толькі ў адных ѐн маўчыць, а ў другіх звоніць на ўсе свае званы. Але ѐсць яшчэ і трэція: званы раздзіраюць такому душу, аднак ніхто гэтага звону не чуе – чалавек не выпускае яго з сябе. Апошнія паміраюць першымі – раней за ўсіх. Ад карозіі храма, які яны носяць у сабе. А раўнадушныя сцвярджаюць – ад разрыву сэрца (Я. Сіпакоў)
Выпиши какое понравится, там где такой знак / это четверостишие

Якуб Колас "Новая зямля"

1.

І думка вынікне — праходзіць,

Як тыя хмаркі на заходзе,

Што без слядочка, быццам цені,

У смутным нікнуць задуменні.

2.

Званок, другі і зараз трэці,

І дрыгнуў поезд, быццам чэрці

Яго сярдзіта скаланулі,

Дождж цэлы іскар сыпанулі

І страшным рогатам заржалі

Ды з дымам далей паімчалі.

3.

І люду мноства тут хадзіла,

Найболей моладзь гарадская,

Ды худасочная, благая,

Ўсё панічы-зухі, паненкі,

А станік іх, бы ў восак, ценкі;

Ідуць, шнуруюць па дарожках,

А чаравічкі на іх ножках

Так і паскрыпваюць, спяваюць,

Нібы капыцікі мільгаюць;

Ідуць, спусціўшы вачаняткі,

На погляд ціхі, як ягняткі.

4.

Вось як цяпер, перада мною

Ўстае куточак той прыгожа,

Крынічкі вузенькая ложа

І елка ў пары з хваіною,

Абняўшысь цесна над вадою,

Як маладыя ў час кахання,

Ў апошні вечар расставання.

5.

Хоць я няволяй цяжка змучан

І з родным берагам разлучан,

Ды я душою ажываю,

Як вокам мыслі азіраю

Цябе, мой луг і бераг родны,

Дзе льецца Нёман срэбраводны,

Дубы дзе дружнай чарадою

Стаяць, як вежы, над вадою

Даўнейшых спраў вартаўнікамі

І ззяюць грозна жараламі.