Ребята сколько было лет Марату сыну шауца в апаведанне добры хлопец дзик?

1. Дзе б я ні быў, сябры, перад вачыма, нібы жывая, устае радзіма.

2. А помніце, хлопцы, Таню Чарэшневу?

3. Век жыць вам у сэрцы, народа героі! 4. Эх, дай нам сілы, маці-зямля, прытулі нас!

5. Беларусь-радзіма, вольная старонка, вольным тваім далям краю не відаць.

6. Чаму ты, сынок, спаць не ідзеш?

7. Ах, сонечныя гурбы, калі вас намяло?

8. Мы не забудзем цябе ніколі, родная школа.

9. Паклон табе нізкі, што ад самай калыскі ты вяла мяне, маці, няхітрай дарогай зямной.

10. Зямля ты наша, упрыгожым, у сады аздобім мы цябе.

11. Ой, ляціце, гусі, на раку на Прыпяць...

12. Ты, восень, жоўтым крылом не махай.

13. Заўтра ты напішы заяву на матэрыяльную дапамогу.

14. Мама ты дарагая мая, самы блізкі і родны чалавек.

15. О светлае сонца, усім ты нясеш цяпло і красу.

Нібы рупны араты, выходжу я раніцай на дзядзінец, яшчэ як сам Бог спіць, здаецца...
Пад белым морам туману дрыжыць густы хвойнік на лагчыне. Над рэчкай месяц бляднее. Галавешкі начлежнага вогнішча яшчэ смаляцца пад сухім карчом. Бярэзнік ахоплен чырвоным морам усходняй зарніцы. Бароны началі крычаць і крыліцца над зялёнай елкай. Кангошына смачна запахла, і ў вёсцы вароты заскрыпелі...
Пасля бяссоннай начы, калі ў нейкай непрытомнай гарачцы мучыцца чалавек і, быццам калючыя шышкі, думы абхапілі яго сэрца,— вельмі прытомна дачакаць усходу сонейка... жадаеш цеплаты яго і, пасылаючы на ўзгорку шчырую малітву дню, сісідаеш, як непатрэбныя атопкі, думы начныя...