Урокі пані Мар'і (па аповесці Янкі Брыля "Сірочы хлеб") Першым і сапраўдным настаўнікам Даніка Мальца быў вясковы падполыпчык Мікола Кужалевіч. Аднак жыццё сутыкала героя і з шэрагам іншых настаўнікаў, такіх, як Цаба, Мар'я, Рузя, Дулемба. Хлопчык, у якога абудзілася пачуццё нацыянальнай самасвядомасці, які адчуў сябе сынам свайго народа, не мог назваць сваімі настаўнікамі паноў Цабу, Рузю, Дулембу, бо тыя ненавідзелі вучняў, абражалі іх, асабліваі пагардліва ставіліся да дзяцей беларусаў. Дарагім чалавекам, сябрам і дарадцам стала для Даніка пані Мар’я, бо яна адкрывала хлопчыку багацце і разнастайнасць свету, радасць і шчасце вучыцца, харашэць душой, адкрывала беларускую і польскую літаратуру, хараство польскага слова. Данік любуецца знешнім хараством настаўніцы, з захапленнем глядзіць на мілы твар, які абрамляе шапка кучаравых, коратка пастрыжаных валасоў, на чорныя доўгія вейкі, якія прыкрываюць жывыя карыя вочы, на белую зграбную ручку. Даніку так хацелася, каб гэтая рука легла яму на галаву. Хлопчык захапляецца непасрэднасцю, шчырасцю настаўніцы, яе здольнасцю паспачуваць чужой бядзе, парадавацца поспеху вучня, дапамагчы яму. Пані Мар'я любіць сваіх вучняў, падтрымлівае іх стараннасць, карае нядбайнасць, верыць у духоўныя мажлівасці беларускіх дзяцей, у тое, што з цягам часу яны змогуць унесці свой уклад у духоўную скарбніцуі чалавецтва. Дзеці таксама любілі сваю «кіраўнічыху» , бо яна вылучалася інтэлігентнасцю, дэмакратызмам шчырым жаданнем навучыць, выхаваць, падтрымаць сваіх выхаванцаў. Урокі пані Мар'і для Даніка і іншых падлеткау беларусаў сталі ўрокамі жыцця, далучэння да сусветнай літаратуры і культуры.
Школа-гэта месца, дзе кожны з нас правёў самы бесклапотны час, падарожнічаючы па свеце глыбокіх спазнанняў. У гэтым свеце мы вучымся, забаўляемся, маем зносіны, раскрываем свае таленты ў ўпадабаных прадметах. Часам здаецца, што дома мы праводзім часу менш, чым у школе. Мы ідзем туды раніцай, а вяртаемся толькі да вечара. Школьныя гады дораць нам самых блізкіх, верных і дарагіх сяброў на ўсё жыццё.
Чаго толькі не адбываецца ў школьным жыцці - для кожнага яна свая, для кагосьці гэта першае каханне, для іншых гэта Алімпіяды і конкурсы, для трэціх - гэта адчуванне свята ад магчымасці кожны дзень бачыцца з першымі і самымі блізкімі сябрамі. Бо мы не проста вучымся. Мы пастаянна знаходзімся ў дружнай асяроддзі сваіх аднакласнікаў, з якімі весела і лёгка праходзіць дзень за днём.
если тебе понравился мой ответ, отметь лучшим❤
