Утварыце дзеепрыслоўі ад дзеясловаў паддавацца, выправіць. Запішыце іх.​

   Пэўна-асабовыя:1. – Не балбачы. Лепш ідзі пад той белы слупок ля пуці, там і капай, – загадаў старшына.

2.Заўтра, як сцямнее, адыдзеце за лес. 

3. I цяпер так шкадую, што не паслухаў яго, хоць, канечне, ён не ведаў усяго, а толькі здагадваўся.

Няпэўна-асабовыя: 1.Чаго спалохаліся? 2. Падумаеш: страляюць! 3. Пасадзілі нас у КПЗ, пачалі следства. 

Безасабовыя: 1.Тут было зацішна і даволі ўтульна. 

2.Трэба было спяшацца, каб завідна выбраць, дзе паставіць сакрэт, і старшына шпаркім крокам рушыў далей.

Кожны час года выдатна па -свойму. Я , напрыклад , люблю блукаць зімовым ціхім вечарам па заснежаных вуліцах і любавацца прыродай , якая заснула да вясны. Я выходжу на вуліцу. Дыхаецца глыбока і свежа. Дрэвы пакрытыя шапкамі снегу. На верхавінах - снежныя піраміды. Сонца ўжо зайшло , і неба на гарызонце далікатна- ружовае . Непрыкметна цямнее , і на вуліцах запальваюцца ліхтары. Ад іх святла снег іскрыцца маленькімі агеньчыкамі . Я іду па вячэрняй вуліцы і любуюся зімовым пейзажам . Жамчужынка - сняжынкі ціха падаюць мне на далоні . Па-мойму , няма нічога цікавей , чым любавацца іх мудрагелістай формай. А снег усё ўзмацняецца . І вось ўжо не іскрыстыя кропелькі , а мудрагелістыя шматкі падаюць з неба. А падзьме ветрык - і сярэбраная пыл круціцца ў паветры. Мне здаецца , мільёны маленькіх алмазаў ўюцца пад вулічнымі ліхтарамі. Падымеш галаву - і ўбачыш крыштальныя ледзяшы незвычайнай формы. У двары чуецца нейкі шум. Гэта дзеткі радуюцца які выпаў снезе. Некалькі хвілін - і гатова снежная баба з венікам у руцэ. Але мне пара вяртацца . Я атрымала незвычайны зарад бадзёрасці . Як быццам матушка -зіма ўдыхнула ў мяне новыя сілы. Зімовы вечар , я думаю , непаўторнае па прыгажосці і адчування час.