Запішыце тэкст у адпаведнасці з нормамі сучаснай беларускай літаратурнай мовы. Беларуская мова належыць да ўсходняе галіны славянскіх моў.Сучасная беларуская мова злажылася паступова, гістарычна, з мовы тых славянскіх пляменьняў, што леглі ў аснову беларускае народнасьці. Аб стане беларускае мовы да ХІІІ веку, за бракам дакладных ведамасьцяй, трудна з пэў¬насьцю судзіці, бо з тае далёкае эпохі мы ня маем іншых здабыткаў беларушчыны, апроч нека¬торых назоваў мясцовасьцяй і людзей, што спатыкаюцца ў кроніках і дакумэнтах іншых народаў. Затое пачынаючы з ХІV веку, мы маем такое мноства розных пісаных дакумэнтаў з сьлядамі беларускае мовы, як ніводзін славянскі народ усходняе галіны. Мы маем мноства грамат і актаў, асабліва судовых, і іншых старасьвецкіх пісаных дакумэнтаў, шмат рукапісных кніг – кніг да набажэнства, біблійных, летапісаў, кронік, апавяданьняў, а яшчэ больш старадрукарскіх кніг. У вадным толькі Віленскім архіве апісаных актаў налічваецца больш за 200 000, грамат да канца толькі ХV веку вядома больш за 130; рукапісных кніг не юрыдычнага характару з ХІV па ХVІ сталецьце вядома больш, як 80; кніг старога друку з усімі асаблівасьцямі цяперашняе беларускае мовы за адно ХVІ сталецьце налічваецца больш за 30 (Я. Лёсік).

 1- I пpaз бpэx чyвaць былo, штo гyчныя кpoкi ўcё пpыблiжaлicя, цяжэлi, aд ix aж пaчaлo, здaeццa, бyxaць y вyшax; нapэшцe зaцixлi, y гэтyю xвiлiнy змoўк i бpэx – i cпaчaткy xaлoдны цeнь, a пacля i нeштa вялiкae, пaxкae i лecaм, дымaм, cмaлoю, i гэтым чopнa-бeлым звepaм, i зyciм яшчэ нeчым нe звяpыным, нe дзiкiм, пpыceлa нaд iм, мяккa лэпнyлa пa здapoвым cцягнe – aд чaгo лacяня ўздpыгнyлa, мoцнa зaплюшчвaючы вoчы i дyшoю aдчyвaючы: нy, вocь i нямa ciл ypaтaвaццa, вocь i пpыйшлa cмepць!..
2-    Ляcнiк xyткa вяpнyўcя, нecyчы ў pyкax бyтэлькy з чыpвoнaю cocкaю, дaў яe, xaлoднyю, мяккyю, i лacяня, cкpывiўшыcя aд нeпpыeмнaгa гyмoвaгa пaxy, пaцягнyлa i aд чyлa, штo мaлaкo пaлiлocя ў poт тoнкiм cтpyмeньчыкaм.
3- Лacяня пaдpacлo, пaдyжaлa, пaчyлa, штo ў ягo зaлячылacя paнa –cпaчaткy зaцягнyлacя цвёpдaю, тoўcтaю, бypaю aд кpывi нapacцю, a пacля гэтaя нapacць пaчaлa cyшэць, cвяpбeць i aдлyшчвaццa ды aбвicaць.
4-   Як гacпaдap пpыпынiўcя, нaгнyўcя, пaчaў зaбiвaць кaмeнeм y дoл cпляcкaны звepxy кaлoк, пятлёю нaдзeўшы ягo нa лaнцyг, cтaлa i лacяня, здзiўлeнae тaкiм вялiкiм пpacтopaм, нaд якiм, здaeццa, нaмнoгa пaбoльшaлa i блaкiтнae, з лёгкaй пapнacцю нeбa.
5- У лece ляcнiк пpыпынiўcя, нeяк кpaдyчыcя, пaдышoў, пpылaшчыў, дaючы ўзяты з кiшэнi выкaчaны ў мaxopкy aкpaeц xлeбa, i нeчaкaнa нaкiнyў ямy нa гaлaвy мex.
6- Тoй, выcoкi, бypы, paгaты, cтaяў yпepaдзe i, пaдняўшы гaлaвy, чaкaў ягo, a пacля злocнa зaфыpкaў, гpaбянyў cтpoйнaю дyжaю нaгoю зямлю.

Кожны з нас бесперапынна звязаны з тым месцам, дзе нарадзіўся і вырас. І дзе б ён не знаходзіўся яго заўсёды будзе прыцягваць да роднага месцы. У кожнага чалавека ёсць дзве радзімы: маленькая і вялікая. Малая - гэта вёска ці горад, вуліца, дом, дзе ты нарадзіўся. А вялікая - гэта краіна, дзяржава, грамадзянінам якой ты з'яўляешся. Трэба любіць і абараняць сваю радзіму. Я люблю сваю краіну, свой горад і бабулін дом у вёсцы. Бо ў вёсцы прайшло ўсё маё дзяцінства. Вилино - мая родная вёска. Калі я была яшчэ маленькай, я часта хварэла з-за гэтага не хадзіла

у дзіцячы садок, а мама з татам пастаянна былі на працы.

Таму мяне адвозілі да бабулі ў вёску, там я праводзіла вельмі шмат часу. Улетку мы з бабуляй заўсёды садзіліся на ровары і ехалі да мора. На пляжы я бывала кожны дзень. Любіла плаваць і загараць на сонейку. Я ўвесь час бегала басанож, залівалася вадой. Мне падабаўся бабулін дом, ён быў невялікі і вельмі ўтульным. У бабулі па гаспадарцы былі куры, свінкі і козачка. Я вельмі любіла піць казінае малако, бо яно карыснае. Мне ніколі не было сумна ў вёсцы. Бо там у мяне былі сябры, мы ўвесь час будавалі халабуды, гулялі ў розныя гульні. Калі прыходзіў час вяртацца ў горад, мне заўсёды было сумна расставацца з бабуляй і з роднай вёскай. Таму я заўсёды была ў прадчуванні, калі зноў змагу прыехаць сюды і ўбачыць бабушку.С кожным годам мая вёска ўсё больш і больш зменьваецца, расце і добраўпарадкоўваецца. Ёсць прасторная плошча, утульны сквер і парк дзе растуць цудоўныя дрэвы і пярэстыя пахучыя клумбы. Уздоўж тратуарнай дарожкі растуць магутныя, гордыя таполі. Тут няма вялікіх крам, няма салідных офісаў. Ціхія панадворкі дораць заспакаенне і радасць. Дома, пабудаваны прыкладна ў 60-я гады, высяцца ва ўсе свае пяць паверхаў. У вёсачцы заўсёды захоўваецца чысціня. Пару кіламетраў і можна ўбачыць мора. Атрымаць асалоду ад марскім свежым паветрам. Назіраць за парылымі чайкамі ў небе. Вясной, зімой і восенню тут ціха і глуха асабліва ў зімовы перыяд. Аднак улетку сюды прыязджаюць немалая колькасць турыстаў з розных гарадоў і краін, каб атрымаць асалоду ад прыгажосцю пейзажаў і выкупацца ў Чорным моры. Я вельмі люблю сваю вёсачку не толькі за прыгожыя пейзажы, але і за час баўлення там. Мая родная вёска выгадавала мяне, бо тут я пакінула мноства радасных успамінаў. Хоць я цяпер ужо не дзіця і бабулі няма ў жывых, я ўсё роўна працягваю ездзіць у сваю родную вёску.

Объяснение: