Сцяпан у апавяданні Віктара Карамазава — адзіны сын маці, і ў яга няма сваёй сям’і. У апавяданні «Дзяльба кабанчыка расказваецца» пра адзіны эпізод: адзінокая маці забіла кабанчыка, і дзеці прыехалі да яе ў госці. Дочкі думаюць толькі пра сябе і мараць ухапіць лепшы кавалак мяса. Але ў маці ёсць малодшы сын Сцяпан — яго як раз і можна назваць добрым і душэўным чалавекам, у адрозненні ад яго сваякоў. Ён лічыць, што ўсіх трэба паважаць. Ён вяртаецца да маці, каб сказаць ёй тое, што ён у свой час не паспеў сказаць бацьку. Вобраз Сцяпана варты павагі!
Віхор наляцеў на ліпку. Дрэва густа зашумела. На зямлю пасыпалася насенне. Вецер падхапіў адно зярнятка і панёс над зямлёю. Потым віхор сціх. Зярнятка апусцілася на зямлю. Яно схавалася ў шчылінцы, заснула да вясны.
ПАМЯТКА
Назоўны склон (хто? што?)
Родны склон (каго? чаго? адкуль? дзе? куды?)
Давальны склон (каму? чаму? куды?)
Вінавальны склон (каго? што? куды? калі?)
Творны склон (кім? чым? дзе? калі?)
Месны склон (аб кім? аб чым? дзе?)
Наляцеў [на што? куды?] на ліпку - Вінавальны склон
Пасыпалася [на што? куды?] на зямлю - Вінавальны склон
Панёс [над чым? дзе?] над зямлёю - Творны склон
Апусцілася [на што? куды?] на зямлю - Вінавальны склон
Схавалася [у чым? дзе?] ў шчылінцы - Творны склон
Заснула [да чаго?] да вясны - Родны склон
