Выпраўце памылкі пры ўжыванні або напісанні дзепрыметнікаў. 1. Прыехаўшы госць з-за мяжы падзяліўся ўражаннямі пра нашу краіну. 2. Iдучыя людзі з захапленнем глядзелі на святочны праспект. 3. Здалёк была відаць падсохшаяся трава, што расла па берагах возера. 4. Дзяўчына павярнула да хлопца пачырванеўшы ад разгубленасці твар. 5. Выдаваўшыйся да вайны часопіс аднавіў сваё існаванне. 6. Выступаючы на сходзе дэпутат пакрытыкаваў кіраўніцтва мясцовага завода. 7. Так прыгожа малюючы хлопчык не мае яшчэ шасці гадоў. 8. Склаўшыеся абставіны прымусілі кіраўніка дзяржавы вярнуцца з замежнай камандзіроўкі.

Уладзимир Караткевич
Хан Баты, Старац, Людзи, Лебязи, Письменник
Патрыятызм—за свой народ можна и загинуць, але ты назауседы застанешся помникам для людзей, и нават не памрэш
Хан Баты спалиу беларуския земли, усе людзи были узяты у палон. Писменник сказау што Хан злы и аб им будуць помниць тольки крыуднае. Хан не паверыу и вырашыу спрасить у старца яки праходзиу побач. Старац адказау так жа як и письменник и тады Хан спытау: «А вось кали ты выратуешь гэтых людзей што у палоне яны будуць помниць цябе як героя?» Старац адказау што да и тады Хан сказау: «За тваю жизнь я выпущу стольки чалавек, скольки паместится у твой скит».
Старац згадзиуся и у скит пачали уваходзиць людзи. Людзи шли, шли, шли, а над старцам тачыу свой меч палач. Але у скит вашли усе людзи и тады Хан вырашыу паглядець як так, у таки маленьки чкит стольки людзей увайшло, не можа быць. Кали ен заглянуу убачыу што апошния хлопчы с дзяучынкай стали лебядзями и выляцели у адчыненае акно. Хан раззлавауся и дау прыказ забить старца, але той пачау станавицца камнем, яки плача, камнем з пад якога цяче ручаек.
Цудоуная з элементами повесци пра жывел.

Кожны чалавек – гэта цэлы свет (К. Чорны). Чалавек – заўсѐды бог. Але тады, калі ѐн падобны толькі на самога сябе (Я. Скрыган). Не шукай на свеце нейкую падкову, /Што прыносіць шчасце і знішчае злосць. / Не чакай ад неба цудаў і спакою, / Ведай: / На Зямлі ты – гаспадар, не госць (П. Пруднікаў). Вада і агонь, якія пярэчаць адно аднаму, мірацца на чалавеку: і вада ачышчае яго, і агонь таксама (А. Разанаў). Калі нараджаецца чалавек, нічога ў свеце не памірае ўзамен (Г. Марчук). Кожны чалавек носіць у сабе храм. Штодзень, з году ў год. Толькі ў адных ѐн маўчыць, а ў другіх звоніць на ўсе свае званы. Але ѐсць яшчэ і трэція: званы раздзіраюць такому душу, аднак ніхто гэтага звону не чуе – чалавек не выпускае яго з сябе. Апошнія паміраюць першымі – раней за ўсіх. Ад карозіі храма, які яны носяць у сабе. А раўнадушныя сцвярджаюць – ад разрыву сэрца (Я. Сіпакоў)
Выпиши какое понравится, там где такой знак / это четверостишие