Вуснае сачыненне-мініяцюра паводле адной з прыказак

Кручкоў - гэта подлы, карысны, двулікі чалавек. Яго "правасуддзе" вельмі смешнае. Яму няма ніякай справы да справядлівасці. Ён усё робіць толькі для таго, каб набіть сабе кішэні. Праз вобраз Кручкова, аўтар высьмейвае царскі суд і хабарніцтва чыноўнікаў, якія самі ж і парушаюць усе магчымыя законы, ды выносяць абсурдныя прыгаворы.
Цытатная характарыстыка Кручкова:
"Я ж цябе навучу, куды няправых сведкаў садзяць"
"Тут, брат, нам харошае жніво!"
"Я хоць чалавек, як кажаш, судовы, але ўсё зраблю па-хрысціянску ды яшчэ на тваім вяселлі паскачу"
"Харашо! Для вас здзелаю, прыму грэх і ответ на себя"
"Я ж сам шляхціц, вам родны, але што ж рабіць? Служба - не дружба. Законы, міленькія, законы!"
Але, трэба прызнаць, што шляхта заслужыла такі суд. Бо вядуць яны сябе, мякка кажучы, па-дурному. Двое шляхцічаў пасварыліся і пабіліся з-за таго, што адзін абазваў другога мужыком. І пагэтаму не дазвалялі сваім дзецям ажаніцца. Шляхцічы проста не разумелі сапраўдных каштоўнасцей у жыцці, і атрымалі па заслугах.

я не поняла , но могу дать немного пищи для размышлений.

часта адбываецца такое (думаю, нам ўсім знаемая сітуацыя), што калі ты ў крыўдзе ці ў бядзе, людзі знаходзяць праўду і карысць у кпінах. я згодна з тым, что нельга заюываць пра гумар, трэба памятаць пра добрыя бакі нейкіх выпадкаў, бо рогат – тое, чаго вельмі часта не хапае. тое, што можа разрадзіць абставіны. гумар – вельмі карыснае майстэрства, і яно сапраўды можа спасці. але смех над іншымі людзьмі можа аднойчы згуляць з табой злы жарт.