Перабудуйце першы сказ тэксту ў пытальны, ужыўшы пытальную часціцу. Запішыце перабудаваны сказ. сказ (У Нацыянальным мастацкім музеі з’явіліся аўдыягіды для (не)відушчых. Іх падрыхтавала каманда валанцёраў – супрацоўнікаў Беларускага таварыства інвалідаў па зроку і экспертаў музея.)

Дзеепрыметнікі - гэта частка мовы, якая выкарыстоўваецца для выражэння стану, дзеяння, адчування або колькасці. Гэтыя словы здольныя змяняць стыль і ўнесці пэўныя эмоцыі і адценні ў тэкст.

Пад час напісання тэксту важна выбіраць правільны стыль, каб прапанаваць патрэбную атмасферу або эмоцыі. Дзеепрыметнікі дапамагаюць у тым, каб дасягнуць гэтага эфекту ў тэксце.

Асаблівасць дзеепрыметнікаў у тым, што яны змяняюць стыль тэксту, надаюць яму эмоцыйнасць і абразотворчасць. З дапамогай дзеепрыметнікаў можна паказаць намеры, пачуцці, інтэрес або адносіны да аб'ектаў і асоб, прыцягваючы ўвагу чытачаў.

Давайце разгледзім некалькі прыкладаў, каб лепш зразумець стылістычную ролю дзеепрыметнікаў:

1. Ва ўспрычынку.
- Гэты дзеепрыметнік паказвае эмоцыю дзіўнасці, зрабіўшы тэкст цікавым. Ён надае намеру іўзровень энергіі ў выказванні.

2. Несамаходны.
- У тэксце гэты дзеепрыметнік паказвае стан аб'екта і можа прывясці да падрабязнення працэсу.

3. Радасцю.
- Дзеепрыметнік Радасцю паказвае пасітыўны адценні і спалучаецца з адрэсатарай, што стварае добрую атмасферу.

4. Моцна.
- Гэтая слова ўбывае цензуру эмоцыяў у тэксце, магліва, наносіць дадатковую інтэнсіўнасць.

5. Сумленны.
- Гэта слова задавальняе стан людзей, якія маюць спрабы, якіх людзі чакаюць.

Такім чынам, дзеепрыметнікі гуляюць важную ролю ў мове, каб выказаць пэўныя эмоцыі і адценні ў тэксце. Адпаведна абранаму дзеепрыметніку, аброзы і паведамленні здольныя выклікаць пэўны стыль, настроены ў чытачаў і сотвараюць жывую карціну ў іх уяўленні.

Каму прыходзілася хоць раз пабачыць гэты ку точак, той не забудзе яго ніколі. Гэта быў акраек лесу, таго самага лесу, дзе цяпер стаяць такія слаў ныя дубы. Яны былі выносныя, стройныя, бы то чаныя, і такія тоўстыя, што тры чалавекі не маглі абняць камель рукамі. Пад узгоркам блішчала круглае возера, яно ру халася і пералівалася, як жывое срэбра. Над саменькаю вадою цягнуўся прыгожы шлях сакаўной зеляніны. Тут былі высокія сітнякі і цэ лыя зараснікі аеру. Дзе-нідзе пападаліся кучара выя круглыя кусты лазы. Сям-там пракідаліся вы сокія алешыны, а па суседству з імі красаваліся дзве прыўдалыя хвоі. Здавалася, што гэта дзве ма ладзіцы, што пайшлі па ваду ды загаварыліся, а загаварыўшыся, так і засталіся. Тут жа была і рачулка, бойкая і жвавая. Прыпы ніўшыся ў возеры, зноў лілася, павівалася ў зялё най даліне. Калі ўставалі грозныя цёмна-сінія хма ры і грымелі далёкія громы, яна кацілася па даліне, абягала возера. Нават сам лес таемна шапацеў чул лівымі лісточкамі-струнамі. Усё гэта злівалася ў прыгожую музыку. Здавалася, увесь прастор на паўняўся тады спевамі і музыкаю. (162)