Нужно вставить буквы и расставить знаки припинания (можно сделать что-то одно)

Галоўнымі героямі твора з'яўляюцца Кірыла Шыковіч — журналіст, супрацоўнік абласной газеты, доктар Антон Яраш — вядомы ў горадзе хірург-прафесіянал, які ў гады Вялікай Айчыннай вайны быў героем-падпольшчыкам, выконваў цяжкія заданні, штодзённа рызыкаваў жыццём, Сямён Гукан — старшыня гарсавета, чыноўнік, кар'ерыст, чалавек, які ў рамане ўвасабляе сістэму чыноўніцкай уседазволенасці таго часу. Гэта яшчэ і маладое пакаленне — Тарас Ганчароў і яго брыгада, Маша, Ніна, Славік іірына Шыковічы. Вобразы галоўных герояў паказаны ў працы, у барацьбе, у час адпачынку, у сямейным побыце, у шчасці і горы. Кожны па-свойму прывабны і абаяльны.
Але праз некаторы час Кірыла Шыковіч пачынае сумнявацца ў правільнасці тых высноў, якія ляглі ў аснову кнігі. Журналіст дзеліцца сваімі сумненнямі з доктарам Ярашам — былым падпольшчыкам, які не пагадзіўся з высновамі кнігі. Ён падтрымлівае жаданне Шыковіча дазнацца праўду, не верыць у здраду Савіча, які разам з дачкою выратаваў яго ад немінучай смерці. Антон Яраш добра разумее, што здраднікі не сталі б рызыкаваць сваім уласным жыццём, а адразу б выдалі яго фашыстам.Першым праменьчыкам праўды можна лічыць артыкул Шыковіча ў абласной газеце. Праз успаміны былой медсястры гаворьшда праўда пра вайну, праўда пра доктара Савіча. Так начала сцвярджацца думка, што многае пра мінулае і вайну было сфальсіфікавана. Але сказаць праўду пра тыя галасы для некаторых чыноўнікаў азначала б перакрэсліць усю сваю службовую кар'еру і прызнаць адказыасць за лес тых людзей, якія сталі ахвярамі. Адной з іх з'яўляецца Зося Савіч. Пасля расстрэлу бацькі яна была арыштавана фашыстамі, прайшла праз катаванні і трапіла ў канцлагер. Але на гэтым пакуты яе не скончыліся: ужо пасля вайны па даносу Гукана яна была выслана ў Сібір як дачка здрадніка.Пасля вайны ёй жылося вельмі цяжка. Пакуты падарвалі здароўе. 3 парокам сэрца яна трапляе да доктара Яраша — цяпер ён будзе ратаваць яе жыццё. Ад выніку аперацыі, якую робіць хірург Яраш, залежыць будучыня Зосі: ці жыць ёй шчасліва, ці зноў пакутаваць. Хворае сэрца мужнай жанчыны як бы ўвасабляе хворае грамадства.Сцэна хірургічнай аперацыі, якую праводзіў доктар Яраш, з'яўляецца адной з цэнтральных у рамане, набываючы сімвалічнае значэнне. Яна сімвалізуе працэс пераасэнсавання жыцця. Сам час, як скальпель хірурга, непазбежна адсячэ ўсё дрэннае, каб вылечыць хворае грамадства. Гэта сэрцы ўсіх людзей на далоні часу-хірурга.Сэрца на далоні — гэта сімвал даверу да чалавека, гэта сімвал грамадства, пазбаўленага страху і падазронасці, гэта сімвал шчырасці і адкрытасці, спагады і дабрыні. героямі твора з'яўляюцца Кірыла Шыковіч — журналіст, супрацоўнік абласной газеты, доктар Антон Яраш — вядомы ў горадзе хірург-прафесіянал, які ў гады Вялікай Айчыннай вайны быў героем-падпольшчыкам, выконваў цяжкія заданні, штодзённа рызыкаваў жыццём, Сямён Гукан — старшыня гарсавета, чыноўнік, кар'ерыст, чалавек, які ў рамане ўвасабляе сістэму чыноўніцкай уседазволенасці таго часу. Гэта яшчэ і маладое пакаленне — Тарас Ганчароў і яго брыгада, Маша, Ніна, Славік іірына Шыковічы. Вобразы галоўных герояў паказаны ў працы, у барацьбе, у час адпачынку, у сямейным побыце, у шчасці і горы. Кожны па-свойму прывабны і абаяльны.Героі рамана «Сэрца на далоні» вельмі зацікаўлены гісторыяй падполля. Нягледзячы на ўсе перашкоды з боку надзеленага вялікай уладай старнтыні гарвыканкама Гукана, яны імкнуцца даведацца праўду пра падзеі тых дзён.
В принцепи вот,но ты выбери самое основное для себя и сделай вывод_)

Мая бабуля жыве ў Разані. Гэты горад знаходзіцца недалёка ад нас , таму я ўжо не раз бываў у бабулі ў гасцях . Кожны раз, калі я прыязджаю да яе ў госці , я гуляю з бабуляй па горадзе. Часта мы прыходзім у разанскі Крэмль. Ён, вядома , менш, чым маскоўскі , але таксама вельмі цікавы . Там знаходзіцца музей , дзе можна ўбачыць розныя старадаўнія рэчы. Бабуля жыве ў сваім аднапавярховым дамку на ўскраіне Разані. Гэты домік вельмі прыгожы , з разьбянымі аканіцамі на вокнах , на даху чырвоная чарапіца. Калі я ў гасцях у бабулі , у мяне адразу з'яўляецца шмат патрэбных спраў : неабходна сустрэцца са сваімі сябрамі з суседніх дамоў , збегаць на рэчку , якая працякае адразу за бабуліным гародзік . Потым мы з хлопцамі ідзем у бярозавы гай. Яна знаходзіцца таксама недалёка ад бабулінага хаткі . Калі я найграў і прыходжу дадому, бабуля пачынае частаваць мяне рознымі смачнасцямі : малінавым варэннем , духмяным чаем з травой , тульскімі пернікамі , пірагамі з визигой ( гэта спінкі асятроў так называюцца) , а яшчэ на стале заўсёды ёсць яблыкі , таму што ў бабулі свой ​​сад з вялікімі яблынямі . Пасля ежы я зноў бягу на вуліцу , а бацькі застаюцца дома з бабуляй - адпачываюць , размаўляюць пра жыццё , тата дапамагае па гаспадарцы. Так праходзіць першы дзень нашага знаходжання ў бабулі. У гэты раз усё так і было. Я прывык да мернага жыцця ў гасцях у бабулі, і мне гэта вельмі падабаецца. Я палюбіў гэты спакой і парадак. У наступным годзе мы напэўна зноў паедзем да бабулі , можа быць , нават з'ездзім да яе ў госці два разы.