Узімку дрэвы, якія так весела шумяць сваімі кронамі летам, стаяць зусім голыя. Цёмныя, амаль чорныя ствалы, цёмныя галінкі. Здалёк лес здаецца нерухомай чорнай паласой на белым фоне снежнага поля і неба. Калі падысці бліжэй, то лес становіцца празрыстым. Дрэвы злёгку храбусцела сваімі тонкімі галінкамі на марозе. Жыццё ў лесе замірае зімой. Прыходзіш у лес і такое адчуванне, быццам нікога няма ў лесе. Уся прырода нежывая.Але гэта не так. І заячыя сляды бачныя на снезе. І чорныя вароны скачуць па галінках. І дзяцел у чырвонай шапачцы латашыць з усіх сіл па ствале дрэва: там, пад карой, знаходзіць ён схаваў на зіму насякомых - свой корм. А стук гэты разносіцца на ўвесь лес, нібы хоча ўсім данесці, што ёсць у лесе жывыя істоты, жыццё ў лесе працягваецца, нягледзячы на сцюжу. Зайцы таксама знаходзяць корм на дрэвах: калі не могуць знайсці нічога пад снегам, муляла кару осинок. Не самая лепшая ежа для зайчыка, а ўсё ж лепш, чым зусім нічога.А для кагосьці дрэва - гэта домік. Вавёрачка нарабіла сабе жыллё ў старым дупле, загадзя нацягаў туды і арэхаў, і грыбоў. Ды і ў самім дрэве незаўважна для нашага вока цепліцца жыццё, бягуць па яго ствала пад цёмнай карой жыццёвыя сокі. Толькі прыгрэе сонца і пабягуць яны яшчэ хутчэй. І тады набухнут і лопнуць ныркі, з'явяцца далікатныя зялёныя лісточкі, зазеленеет крона. Заспяваюць птушкі. І ўсім будзе ясна: ніколі жыццё і не знікала. Проста спаў зімой лес, дрэвы спалі.
