Сделайте сколько сможете
АЗ. Адзначце нумары іменных словазлучэнняў.

1 )стомлены чалавек; 4) нечакана для ўсіх;
2) вельмі стаміцца; 5) ісці па дарозе.
3) чырвоны ад марозу;
А4. Адзначце нумары словазлучэнняў, у якіх словы звязаны сувяззю дапасавання.

1) шчырыя словы; 4) нашы магчымасці;
2) чацвёрты паверх; 5) словы ўдзячнасці.
3) вельмі хутка;
А7. Якая характарыстыка з'яўляецца правільнай у адносінах да сказа «Адразу за вёскай поле»! Адзначце нумар правільнага адказу.

1) аднасастаўны, развіты;
2) аднасастаўны, неразвіты;
3) двухсастаўны, развіты;
4) двухсастаўны, неразвіты.
А8. Адзначце сказы з састаўным дзеяслоўным выказнікам.

1) Хутка тут будуць бялець рамонкі.
2) Я хацеў бы пабываць у Белавежскай пушчы.
3)Салаўі ў цёмным лесе пяюць аб шчасці і тузе.
4)Лес стаяў спакойны і нахмураны.
5)Душа і голас мой у вершах застануцца жыць.
А9. Адзначце сказы, у якіх паміж дзейнікам і выказнікам (на месцы пропуску) трэба паставіць працяжнік.

1)Без птушак лес сірата.
2) Пра ўсё даведацца і ўсё ўбачыць_вось мая мара.
3) Вочы быццам зоркі.
4) Плошча поля _ тры гектары.
5)Кот мышы_не таварыш.

Пра урывак з паэмы " сымон-музыка" якуб колас гэты урывак написан у раздзеле пейзажнай лирыки , тему што там разгаданы загадки прыгажосци своей краины. я зразумею, што аутар стварае адчуванне паунаты и радасци жыцця у гэтым урыуку. галоуную ролю адыгрывае адухауленне прыроды! я думаю, колас, гэтым метафары хацеу перадаць пачуцци прыроды. о, край родны, край прыгожы! милы кут маих дзядоу! я думаю гэта галоуныя словы у урыуку, таму што у их заключаецца любоу да краины! не знаю, подойдет или нет, но писала сама !

Бацькаў радзі як мілагучна і прыгожа гучаць гэтыя словы! якой любоўю адгукаюцца яны ў сэрцы кожнага беларуса! табе, родны куток, дзе ўзгадавала мяне маці, дзе я зрабіў першыя крокі, табе прызнаюцца ў любові паэты, захапляючыся табой, тваімі краявіі, тваімі шчырымі працавітымі людзьмі гэтак жа і я, твой сын, хачу сказаць, што ў якім бы куточку зямлі я ні быў, ты вечна будзеш для мяне адзінай і непаўторнай зямлёй.я спадзяюся, што вы разумееце мае пачуцці, выкліканыя цудоўным вершам с.законнікава. вачыма прабягаю па яго радках — і ў душы маёй не толькі павага да аўтара, які так хораша піша пра свой край, але і нейкае пачуццё замілавання і пяшчоты да сваёй бацькаўшчыны. многія называюць гэта пачуццё патрыятызмам, а я кажу, што гэта любоў, сапраўдная любоў, і не толькі да тых мясцін, якія мяне ўзрасцілі, але і да ўсяго краю, дзе спрадвеку жылі мае продкі — беларусы, дзе нарадзіліся славутыя ф.скарына, я.купала, я.колас, ф.багушэвіч і многія іншыя, чые імёны назаўсёды ўвайшлі ў гісторыю іх радзімы, дзе перад гасцямі ўстаюць у поўнай прыгажосці нашы сціплыя пейзажы: блакітныя доўгія стужкі рэк, бяздонныя люстэркі азёр, велічныя лясы і бясконцыя, шырокія палі. я лічу, што с.законнікаву знаёма гэта пачуццё, інакш ён бы не мог напісаць: калі і ёсць на свеце рай,дык ён — на беларусі! гэтымі радкамі і іншымі ў вершы аўтар даводзіць да чытачоў, што няма на свеце лепшага кутка, чым беларусь, і няма для яго, паэта, большай радасці, як пасля доўгіх вандровак вярнуцца ў і «абняць наўсцяж сваю зямлю, як крыламі-рукамі». аўтар ганарыцца сваёй зямлёй, якая праз стагоддзі пранесла на сабе ўвесь цяжар болю і пакут, якія выпалі на яе лёс: частыя набегі з боку зайздроснікаў-суседзяў у сярэднія вякі, засілле з боку расійскай імперыі, дзве айчынныя і грамадзянская усё гэта было, але не скарыла нашу айчыну і яе людзей. усё адбудавалі нанава, кажа паэт: тут загучаў на новы ладпаэта заклік вешчы —гушкае космас арлянят,купалы чуе так, мабыць, вечна будзе жыць той край, які мае такіх сыноў, як с.законнікаў, якія вершамі ўслаўляюць яго, якія ў сэрцы сваім знаходзяць тыя словы, якія найлепш падыходзяць, каб выказаць сваю любоў да радзімы. i верш «бацькаўшчына» — таму прыклад. яго эпітэты («душой адкрытай», «чорныя вайны сляды», «матчын кут»), метафары («голас вечнасці», «космас гушкае»), параўнанні («абняць, як крыламі», «засну непераможным птахам») аўтару ярка, вобразна і дакладна перадаць тэму сваёй любові да роднай зямлі.паэту бязмежна хочацца, каб мы, беларусы, паважалі, любілі свой край, каб за межамі бацькаўшчыны сумавалі і не ведалі болынага шчасця, чым вярнуцца да родных мясцін, дзе так люба ўсё і знаёма.