У Старца з’яўляецца нечаканы саюзнік — смешны, «вечна п’янаваты» Юсуфі, які апявае паходы Батыя і можа (на правах блазна) казаць свайму гаспадару ўсё, што думае. Менавіта ў «Лебядзіным скіце» перад намі ўпершыню прадстае ПАЭТ-ВЫРАТОЎЦА. Дзякуючы заступніцтву Юсуфі, Батый згаджаецца з умовай Старца. Як своеасаблівы анёл-ахоўнік, Юсуфі сваімі вострымі жартамі і тонка-іранічнымі показкамі бароніць ад гневу Батыя галоўнага героя. Ён адзіны сярод захопнікаў, хто шкадуе наш народ, адзіны, хто верыць у яго сілу.
Мудры Юсуфі ведае — Батый загіне, а слова, адно толькі слова, напісанае Паэтам, застанецца. Помніць жа пра грознага заваёўніка будуць толькі тады, калі пра яго напіша Паэт.
Як і Юсуфі, Караткевіч верыў у сілу слова. І меў рацыю.
Раницай у суботу наш клас накиравауся у парк.Там было шмат жадаючых дапамагчы пасадзиць дрэвы,каб навокал было прыгожа .Я нават абрадавауся таким падзеям.Кожны узяу лапату и накиравауся на сваё месца,адзначанае палачкай.Я старанна выкапау ямку на гэтым месцы,а зямлю адклау у старонку.Потым кожны з нас пасадиу у свае ямки па маленькаму дрэуцу и палиу яго вадой.Цяпер у нас будзе расци прыгожы парк.А мы будзем наведвать сваих зялёных"сяброу" и радавацца кожнаму новаму листочку.Пройдзе шмат гадоу и у гэтым парку будуць гуляць ужо и нашы унуки и праунуки.
