Давайте без игнора, сделайте вот эти , ! !

Мая родная мова - беларуская, и я кажу гэта з гонарам, бо для мяне яна самая лепшая. Тольки беларуская мова гучыць так милагучна, тольаи у ёй ёсць такия дзиуныя словы, як "дзякуй","добрай раницы/дня/вечара","да пабачэння","кали ласка"... Пра апошния нават Пятрусь Броука написау верш, яки так и называецца:"Кали ласка". У любимай мове, роднай, наскай Ах, якия словы "кали ласка"! Як звиняць яны сярдэчную струною, Праз усё жыццё идуць са мною! Апошни радок напаминае мне об тым, што мы, беларусы, забываем нашу мову, карыстаючыся рускай. Наконт гэтага Лёля Багданович пиша: Давайце не цурацца нашай мовы, Заужды на мове роднай размауляць, Бо хиба ёсць пяшчотней што, чым словы, Якия з вуснау матчыных гучаць. И не адна яна хвалюецца з гэтай нягоды. Пимен Панчанка таксама хоча звярнуцца да людзей и пиша так: Кажуць, мова мая аджывае Век свой цихи: ёй зникнуць пара, Для мяне ж яна вечна жывая, Як раса, як сляза, як зара. На беларускай мове написана шмат вершау и апавяданняу, але хочацца, каб не тольки у вершах шучали ласкавыя, пявучыя беларуския словы, але яшчэ и у жыцци, кожны дзень чуць непауторнае "добры дзень", цудоунае "дзякуй", чароунае "кали ласка" и милагучнае "будзьце ласкавы".

Сапраўдная зіма прыходзіць раптоўна. Яна то папярэднічае, то позніцца ад календара.

 Ужо восень скончыла ўсе мастацкія справы. Заснула без цёплага сонца прырода ў чаканні зімы. Яшчэ ўчора ўсё было змрочным, а сёння ляцяць першыя белыя сняжынкі. Яны кружацца ў лёгкім танку. Першыя смельчакі апускаюцца на сцежкі, дома, цёплыя чалавечыя рукі. Хутка знікаюць адталай вадой. І іх пераможнае шэсце прадвесціць прыход зімы. Колькасць сняжынак усё павялічваецца. І вось ужо дома надзелі белыя шапкі, дрэвы - кажушкі, дарогі - дываны.

 Белая пара - час для забаў на санках, лыжах, каньках.