Наша сям'я складаецца з чатырох чалавек: мама, тата, я і мая малодшая сястра. Ўсеагульнай любіміцай у сям'і з'яўляецца мая малодшая сястра. Яе клічуць Яўгенія. Ёй пяць гадоў. Жэня вельмі мілая дзяўчынка. Яна сімпатычная знешне: светла-русыя валасы, блакітныя вочы і пухленькія шчочкі. І ў яе анёльскі характар: яна ніколі не капрызіць і заўсёды стараецца з усімі ўсім падзяліцца. Жэня паслухмяная. Калі мама сказала, што нешта рабіць нельга, яна ніколі гэтага не зробіць. Нягледзячы на свой юны ўзрост, яна ўжо ведае, што маме трэба дапамагаць. Праўда, сіл у яе пакуль хапае толькі на тое, каб выцерці пыл з невысокіх прадметаў ды патрымаць савок, калі мама падмятае. Але шмат вы ведаеце пяцігадовых дзяцей, якія хоць гэта робяць? Жэня яшчэ, вядома, не ходзіць у школу, але яна вельмі любіць вучыцца. Мама навучыла яе чытаць, і яна з задавальненнем гартае кніжкі. Праўда, пакуль стараецца выбіраць тыя, дзе пабольш малюнкаў. Жэня ўжо свабодна лічыць да дваццаці. Цяпер яна просіць маму навучыць яе пісаць. Зараз у мамы няма на гэта часу, але Жэня ўпартая і свайго даб'ецца. Яна з зайздрасцю глядзіць, як я раблю ўрокі, і не можа дачакацца, калі сама пойдзе ў школу. Мне яе не зразумець. Увогуле, Жэня - анёл, а не дзіця. Спадзяюся, цяпер вы разумееце, чаму яе ўсе любяць.
Адным летнім днём мы з бацькамі гулялі па лесе і выпадкова выйшлі да паляны, якую ніколі раней не бачылі, хоць у гэты лес мы ходзім даволі часта. Паляна ўразіла нас сваёй прыгажосцю. Дзень выдаўся сонечны, і яна была ўся залітая святлом. У промнях сонца дрэвы і кусты на паляне здаваліся смарагдавымі. Трава была невысокая, але вельмі мяккая, амаль без шышак і ігліцы. Мне адразу захацелася разуцца і прабегчыся па ёй басанож. У зеляніне травы віднелiся нейкія дробныя кветачкі. Не ведаю, як яны называліся, але глядзеліся яны даволі міла. Мы стаялі пасярод паляны і не маглі налюбавацца. Раптам на елцы насупраць мяне мільганула нешта рыжае. Я адразу здагадаўся, што гэта была вавёрка. Праз хвіліну я ўбачыў яе на галінцы з другога боку, яна грызла велізарную шышку. У той жа час тата заўважыў дзятла на асіне. Паляна нібы чароўным чынам вабiла лясных насельнікаў. Ўдосталь налюбаваўшыся чысцінёй і свежасцю лясной палянкі, мы накіраваліся дадому. Па дарозе мы яшчэ доўга абмяркоўвалі, якую прыгажосць толькі што бачылі, i вырашылi, і што трэба часцей прыходзіць у гэта цудоўнае месца.
0,0(0 оценок)
Полный доступ
Позволит учиться лучше и быстрее. Неограниченный доступ к базе и ответам от экспертов и ai-bota
Оформи подписку
