5загадок на белоруском для 5 класса

Я хачу распавесці гісторыю жыцця майго хатняга ўлюбёнца – ката Барсіка.

Яго падарылі нам тры гады таму як асобіну жаночага полу, якую мы назвалі Басей. Кошка падрасла і апынулася Барсікам, але ласкальнае Бася так і замацавалася за ім.

Барсік быў гуллівым пухнатым камячком залациста – белага колеру з блакітнымі вачыма. Але паступова з цудоўнага маленькага кацяня Бася ператварыўся ў дарослага выхаванага  ката. Цяпер ён нікому не падпарадкоўваўся : быў незалежны і важны. У жарт мы празвалі яго ” інтэлігентам “. Калі ўвесну мы прывезлі яго да бабулі ў вёску, ён адчуў шок – прасядзеў за канапкай больш за суткі.

Да майго прыезду, праз два месяцы, Бася ўжо асвоіўся. Пазней бабуля распавядала мне, як суседскі кот загнаў Басю на самую верхнюю галіну грушы. Бабуля прачнулася ад крыкаў і выбегла, каб дапамагчы кату. Бася паспрабаваў саскочыць з дрэва, але падвярнуў лапу. Прыйшлося бабулі даглядаць за Басей : яна наклала яму на лапу шыну. Прайшоў тыдзень. Стаяў дажджлівы дзень, на вуліцы было брудна, а Бася сабраўся на шпацыр. Трэба было бачыць гэтую карціну, як Бася, выставіўшы наперад забінтаваную лапу, скача  па падлоге, па градках – гуляе.

Яшчэ шмат смешных гісторый здарылася з Басей. Ён ​​выгнаў са сваёй тэрыторыі ўсіх чужых катоў. Але, што дзіўна, не адганяў котак. Як сапраўдны джэнтльмен, Бася дазваляў ім есці з яго посуду, дзяліўся ежай. Яшчэ ён навучыўся лавіць мышэй. Імі Бася карміў маленькага кацяня, які прывязаўся да яго.

Дадому, у гарадскую кватэру, Бася вярнуўся узмажнелы, прымудроны вопытам выжывання ў нялёгкіх умовах вясковага жыцця – быцця.

Без ката было б сумна ! Калі ён гуляе ў двары, адчуваеш, што чагосьці не хапае. Здавалася б, дома спакойна. Ніхто не мяўкае дурным голасам, ня падлізваецца, не лезе ў твар мокрымі вусамі. І не трэба ўвесь час глядзець пад ногі, каб выпадкова не наступіць на ката. Але чамусьці з нецярпеннем чакаеш, калі ўжо прыйдзе гэты шкодны кот!

Мне падабаецца, калі я сяджу на канапе, а сыты нарэшце кот скача да мяне на калені. Дарэчы, Бася робіць гэта без запрашэння. На каленях ён пачынае рыхтаваць сабе мястэчка для адпачынку. Коцік пацешна топчацца мяккімі лапкамі, казыча, лашчыцца . А потым замуркаем гучна, як быццам трактар ​​тарабаніць ! За гэтую ласку майму любімаму кату можна дараваць ўсё!

Тэма Вялікай Айчыннай вайны незвычайная тэма. Незвычайная, таму што памяць і гісторыя ў ёй зліліся разам. Дзевятага мая наш народ адзначае вялікае свята – Дзень Перамогі над фашысцкай Германіяй. Дата 9 Мая напаўняе сэрца гонарам за подзвіг шматнацыянальнага савецкага народа, які выйграў бітву з фашызмам і смуткам : мільёны сыноў і дачок Айчыны назаўжды засталіся ляжаць у сваёй і чужой зямлі. Тэма вайны ніколі не перастане хваляваць людзей, верадзіць старыя раны і душу болем сэрца.

Вайна пазбавіла сотні тысяч дзяцей бацькоў і маці, дзядоў, старэйшых братоў і сясцёр. Наш народ здзейсніў подзвіг, у якім зьлітыя разам найвялікшае мужнасць воінаў, партызан, удзельнікаў падполля і самаадданасць працаўнікоў тылу. Ваявалі не толькі дарослыя, але і дзеці.

Вайна і дзеці … Вайна пазбавіла дзяцей дзяцінства, абрынулася на іх цяжарам. Ваявалі не толькі дарослыя, але і дзеці. Дваццаць тысяч хлопчыкаў і дзяўчынак атрымалі медалі « За абарону Масквы », 15249 юных ленінградцаў ўзнагароджаны медалём ” За абарону Ленінграда ».

На іх далікатныя плечы лег ўвесь цяжар нягод, гора ваенных гадоў. Але вайна не змагла зламаць рабят, наадварот, яны сталі мацней, цягавіцей, мужней. Вайна не ведае ўзросту … Маёй бабулі, было ўсяго дзевяць гадоў, калі пачалася вайна. Яе дзіцячая памяць захоўвала ўспаміны аб першых ваенных днях, калі працаздольныя мужчыны сышлі на фронт, значная частка коней і тэхнікі была таксама ўзятая на фронт. Бабуля, як і ўсе старыя, жанчыны і дзеці, працавалі ў калгасе : дапамагалі прыбіраць ураджай, шэфствавалі над жывёлагадоўчымі фермамі, навучаліся працы трактарыстаў, камбайнераў. Яны забяспечвалі армію і насельніцтва харчаваннем. Бабуля, як і ўсе школьнікі, вязала для салдат ваўняныя шкарпэткі, рукавіцы, збірала для іх цёплыя рэчы, адпраўляла выгадаваную і высушаную гародніну на фронт, дзе ваявалі яе бацька і дзядзька. Яна амаль кожны вечар выходзіла за ваколіцу сустракаць бацьку і дзядзьк , з нецярпеннем чакала іх вяртання з перамогай.

Нягледзячы на цяжкі ваенны час, хлопцы не забывалі пра вучобу. У школе пражывалі салдаты, а дзецям даводзілася навучацца ў дамах жыхароў вёскі.

У гады вайны школьнікі стараліся вучыцца на «выдатна».

Немалая колькасць эвакуяваных, а гэтак жа страцілі сваіх бацькоў, дзеці вымушаныя жыць у дзіцячых дамах . Эвакуіраваныя сям’і прыбытку і ў наша сяло, адна з такіх сем’яў пасялілася ў доме маёй бабулі. Іх было трое чалавек : мац , сын 13 гадоў і дачка 8 гадоў. Бабуля і эвакуіраваў дзяўчынка вельмі пасябравалі, заўсёды і ва ўсім падтрымлівалі адзін аднаго. Бабуліна сям’я акружыла дзяцей матчынай ласкай і клопатам, забяспечыўшы іх адзеннем, абуткам, прадуктамі харчавання, і стварыла нармальныя жыллёвыя ўмовы, што было ў іх сілах. Мая бабуля да гэтага часу з цеплынёй успамінае гэтую сям’ю. У пяцідзесятыя гады яна атрымала вестку ад той самай эвакуіраваў дзяўчынкі, у якім яна ад душы дзякуе бабулю і яе сям’ю за дабрыню і ласку, якімі атачылі іх у тыя самыя жорсткія гады .