Аөылды төбет
Әлидің туған күніне атасы кішкентай,қоңыр ала күшік сыйлаған еді.Оған Әли Саққұлақ деп ат қойды.Саққұлақты Әли кішкентайынан күтіп,баптады.Анда-санда бірге саябаққа да серуендетті.Енді міне баяғы кішкентай күшік Әлидің үйін күзететін ақылды да алып төбет болды.Аулаға бөтен адам ғана емес,бөтен жануар,тіпті құстар келіп қонса да үреді.Қыстың қатты аязды күндерінің бірі.Үй іші жылы үйде пеш қасында шай ішіп отыр.Ал Саққұлақ болса үруін тоқтатар емес.Содан Әли сыртқа киініп шықса иті алдынан жүгіріп шығып,тоңының жеңінен тартқыштайды.Әли түсінбей иттің артынан ере берді.Сөйтсе көршінің иті шұңқырға қос аяғын тығып,шығара алмай жатыр екен.Осылайша Әли мен оның ақылды төбеті көршінің төбетін құтқарып алған еді.
1932 жылдың дүрбелеңінен кейін арадағы бірнеше оңжылдықтардан соң, ақиқатқа көзді енді ашып қарап отырмыз. Алайда, ащы шындықтардың құпия сырына үніліп, нақты шығындарын есептеп шығу қиынға соғуда. Оның үстіне бірде-бір архивте, түрлі қорларда бір жүйеге түсірілген деректер жоқтың қасы. Сұрапыл жылдардың куәгерлері естеліктері өткенді танып білудің құнды айғағы екендігі екендігі рас.
Мәселен, осыған орай “Қазақ әдебиеті” газеті жазушы Ө.Қанахиннің “Көрген көзде жазық жоқ” атты естелігін жариялады. Онда жазушы: “қазір мен 65-темін. Ашаршылық жылдары 9 жаста болатынмын. Мен 1931, 1932, 1933 жылдары өзім куәсі болған оқиғаларды айтпай тұра алмаймын.” – деп жазады. 9 жасар жетім баланың көз алдында адамдар, көп адамдар өліп жатады.
