Выписаць мастацкия сродки янка брыль: над зямлей (на белорусском)

Сочинение не напишу, т.к. долго, но дам тебе намек на то, тема чего.
Жураулины крык. Кали Глечык застауся адзин, ён пачау успаминать усе свае жыццё. Запракинуушы галаву, ён убачый чародку жураулёу. А потым аднаго з их, яки адбиуся ад чарады, бо яго падбили. Глечык захапиуся имкненне да жыцця гэтага журауля, кали ен спрабавау дагнаць сяброу, але не мог и курлыкау, хацеу каб яго пачули. Глечык бый вельми малым хлопцам и у яго было гэтае имкненне да жыцця. Можа менавита гэта и ёсць прычына назвы твора?

 

Хлопчык ведаў, што зайца так, як птушаня ў гняздзе, не накрыеш. тут ужо трэба маладзецтва, небывалае здарэнне, - каб ён, такі імклівы, няўлоўны, ды апынуўся ў тваіх руках. але аднойчы такі цуд адбыўся. а што не з зайцам, а з маленькім зайчыкам, дык цуд ад гэтага быў ані крышку не меншы. іх тады, цэлы вывадак зайчанят, не проста знайшлі ў канюшыне, а выкасілі. як жа добра, што не падрэзалі касою! вялікія, хто касіў, кінулі косы і пачалі лавіць зайчанят, што сыпанулі ва ўсе бакі. і смешна так, як завадныя, і не вельмі хутка. цяжка сказаць, як гэта ён сам, той хлопчык, не дагнаў ніводнага. можа, таму, што хацеў палавіць усіх адразу. а аднаго яму далі. рука дарослага трымала зайчаня за вушкі, толькі пальцамі. а шарачок па-немаўлячы пацешна дрыгаў заднімі лапкамі, нібы ад радасці, нібы з усмешкай. хлопчыку сказалі, што зайца няможна браць за спіну, а толькі за вушы, і малы чалавек, з вялікай асцярожнасцю і трывогай, узяў малога зайца так, як трэба браць, адчуў у пальцах і цёплыя лапінкі вушэй, і дрыганне ножак, а потым, ужо без парады дарослых, палажыў яго ў шапку і, нібы ў гняздзе, панёс трушком ды подбегам дахаты